Vrouw/Columns & Opinie
855585704
Columns & Opinie

'Nodig ze uit, die 50-plussers... Echt, ze zijn goud waard!'

VROUW-eindredacteur Marijke Lemmers (59) schreef vorig jaar een Opinie over 50-plussers en het vinden van een baan. Vanwege de actualiteit publiceren wij het nog een keer!

"Het gaat goed met Nederland; de economie groeit door, de werkloosheid in Nederland is nog nooit zo laag geweest... Berichten waar je blij van wordt. Toch? Behalve als je een van die vele 50-plussers bent die al jaren tevergeefs probeert om weer een voet tussen de deur te krijgen op de arbeidsmarkt.

Brieven

Die al honderden brieven heeft verstuurd en maar vier keer is uitgenodigd. Of die niet langer door het UWV aan het lijntje wil worden gehouden en noodgedwongen ZZP-er is geworden. Die ondanks de niet aflatende inzet toch geen opdrachten binnensleept en daardoor misschien wel z’n huis is kwijtgeraakt en nauwelijks nog brood op de plank heeft…

De moeder van een van onze ex-stagiaires is zo iemand. Een juriste (52) met een bak aan ervaring, die na haar vertrek bij een advocatenkantoor vol goede moed een bedrijfje is begonnen. Maar ondanks verwoede pogingen krijgt ze nauwelijks opdrachten.

Strafbaar

Te duur? Te oud? Vrijwel nooit zeggen potentiële werkgevers het hardop. Zeker niet tegen een juriste; leeftijdsdiscriminatie is immers strafbaar. Maar dat is wél wat zij denken. Onterecht als je het mij vraagt! 50-plussers zijn namelijk de meest gemotiveerde werknemers die je maar in je bedrijf kunt hebben.

Zeker degenen die al enige tijd op de reservebank hebben gezeten. Ze hebben megaveel ervaring en mensenkennis, hoeven niet meer met zwangerschaps- of ouderschapsverlof en willen evenmin een sabbatical of wat voor werkpauze dan ook.

Burn-out

Ze zijn de rots in de branding, want zoals recent door het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) naar buiten werd gebracht, zijn vooral jonge werknemers tussen de 25 en 35 jaar het meest vatbaar voor een burn-out: bijna één op de vijf late twintigers en vroege dertigers is minstens één keer per maand psychisch uitgeblust door het werk, blijkt uit cijfers die TNO heeft verzameld.

Nee, dan die steeds fittere vijftiger, die doet van alles om lijf en leden gezond te houden en is ook veel minder vaak ziek, omdat hij/zij niet meer dagelijks in aanraking komt met de bacteriën die op crèches en scholen welig tieren.

Salaris

En doordat ze ook minder vaste lasten hebben (kinderen de deur uit, hypotheek grotendeels afbetaald...), zullen ze sneller tevreden zijn met wat voor salaris dan ook. Bovendien zijn ze zo trouw als een hond, want jobhoppen, daar doen ze ook niet meer aan.

In het buitenland zien we veel vaker 50-plussers op de arbeidsmarkt. Bijvoorbeeld in de horeca. Hoe heerlijk is het om in een restaurant te worden bediend door iemand met mensenkennis, die nog weet wat goede manieren zijn en zelf ook volop van de menu-/wijnkaart (en het leven) heeft geproefd?

Verademing

Of iemand bij een helpdesk aan de lijn te krijgen die je niet meteen het gevoel geeft dat je te dom en te oud bent om te begrijpen hoe een modem of een hypotheek werkt? Persoonlijk vind ik dat een verademing.

Zelf heb ik enorm geluk gehad. Ik ben met mijn 59 lentes de oudste van de momenteel zeven 50-plusvrouwen op de VROUW-redactie. Stuk voor stuk keihard werkende, supergemotiveerde powervrouwen. En volgens VROUW-hoofdredacteur Marieke 't Hart (ook 50-plus overigens) onontbeerlijk voor een goede mix.

Vaste baan

Op onze VROUW-redactie werken vrouwen van alle generaties, waardoor het een levendige 'bijenkorf' is, waar iedereen juist vanwege haar kunnen én al dan niet (nog) ontbrekende (levens)ervaring wordt gewaardeerd. De jonkies zorgen voor verse input, de ouderen voor wijze levenslessen. Dat zouden meer werkgevers moeten werken!

Zes jaar geleden heb ik de champagne laten knallen toen ik in vaste dienst werd aangenomen. Ik was op mijn 45e mijn vaste baan kwijtgeraakt, maar maakte me totaal geen zorgen. Met mijn ervaring, goede staat van dienst en handige contacten was ik zo weer aan de slag dacht ik... NOT!

Ego

Ik had het ene na het andere gesprek, leverde de ene na de andere proefopdracht in, maar werd nergens aangenomen. Niemand zei dat ik te oud (en dus te duur) was, wat ik eigenlijk op dat moment nog veel liever had gehoord, dan bijvoorbeeld de - overigens eveneens onuitgesproken - kwalificatie: 'Je bent niet goed genoeg.'

Ik begon ontzettend te twijfelen aan mezelf, de deuk in mijn ego was diep. Had ik mezelf te hoog ingeschat? Was ik toch niet zo’n goede schrijver/redacteur als ik dacht? Mijn bravoureglansje verdween, wat het nog moeilijker maakte om vol enthousiasme voor een nieuwe baan te gaan.

Goud waard

Ik vrees dat van al die 50-plussers die al zo lang thuis zitten, inmiddels ook de glans is verdwenen. Maar ik zou willen zeggen: 'Poets jezelf op, ga weer glanzen!' Jullie zijn zoveel waard! Laat je niet in het verdomhoekje drukken!

Zorg dat je gezien wordt, en dat werkgevers niet langer om je heen kunnen. En benut intussen je wachttijd door die leuke, interessante cursus te doen, die je altijd al had willen volgen. En tegen al die werkgevers, die menen dat ze geen goed personeel kunnen vinden, zou ik willen zeggen: 'Nodig ze uit, die 50-plussers. Echt, ze zijn goud waard!'"

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een slechte ervaring met solliciteren vanaf een bepaalde leeftijd?

Deel het hier met ons!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.