Vrouw/Columns & Opinie
856756158
Columns & Opinie

Het leven van een dertiger

’Heimwee naar de tijd dat ik door mijn moeder vertroeteld werd als ik ziek was’

’Ik heb zulke hoestbuien dat ik er duizelig van wordt.’

’Ik heb zulke hoestbuien dat ik er duizelig van wordt.’

Mariëlle is ziek. En waar ze vroeger als kind heerlijk vertroeteld werd door haar moeder, moet ze het nu in haar eentje rooien. Tot overmaat van ramp laat ze ook nog de quiche vallen.

’Ik heb zulke hoestbuien dat ik er duizelig van wordt.’

’Ik heb zulke hoestbuien dat ik er duizelig van wordt.’

Ik zit op mijn knieën en veeg de quiche die ik zojuist op de grond heb laten vallen met een stukje keukenrol bij elkaar. De geitenkaas blijft plakken tussen de naden. Terwijl ik het er met een satéprikker van tussen probeer te wurmen, voel ik hoe de zweetdruppels op m’n voorhoofd zich een weg naar mijn wenkbrauwen banen en hoe mijn kleding bij iedere beweging meer aan mijn lijf kleeft. Wat een k*tzooi.

Snikkend trek ik alles uit en ga ik midden in mijn huiskamer naakt op de koude grond liggen. Nog geen minuut later ril ik van de kou en verplaats ik mezelf naar de douche. Ik heb er een krukje neergezet, want zelfs staan kost op dit moment nogal wat moeite. Terwijl het water op me neer plenst en ik wezenloos voor me uit staar, denk ik met weemoed terug aan mijn kindertijd. Af en toe lijkt het me best lekker om weer klein te zijn, om verzorgd te worden. Want koorts hebben - of ziek zijn an sich - was toen een stuk minder vervelend.

Ziek was (en ben) ik bijna nooit, maar als ik me vroeger toch een keer niet lekker voelde, zette ik mijn meest zielige puppy ogen op wanneer mijn moeder me uit bed kwam halen. Terwijl zij mijn kussens en dekbed naar beneden sjouwde, nam ik een warme douche. In een schone pyjama stapte ik vervolgens in mijn geïmproviseerde bed op de bank. Ik werd op mijn wenken bediend. ‘Mamaaa, mag ik alsjeblieft iets drinken?’ Hoppa, voor ik het wist stond er een kop thee met honing voor m’n neus. ‘Mag ik alsjeblieft ook iets eten?’ Magie! Ik kon nauwelijks knipperen of ik had een beschuitje met jam in m’n handen.

Ik sliep wat, keek FoxKids of Zappelin en kreeg af en toe een thermometer in mijn mond (of kont) om te kijken hoe het ervoor stond met de koorts. Naast de bank stond een teiltje ‘voor het geval dat’ en voor ze om boodschappen ging, vroeg mijn moeder altijd of ik nog iets bijzonders wilde - misschien dat een Danoontje wel zou smaken. Tussendoor kwam oma of opa - als ik geluk had allebei - langs om te kijken hoe het ging in de ziekenboeg en om een kindertijdschrift af te geven. Dan had ik in ieder geval iets te doen.

Hoe anders is dat als je volwassen bent en alleen woont (en dan heb ik nog niet eens kinderen!)… Ziek zijn? Daar heb ik helemaal geen tijd voor! Terwijl m’n neus propvol zit, ik zulke hoestbuien heb dat ik er duizelig van word en de thermometer duidelijk aangeeft dat ik wat gas terug moet nemen, denk ik alleen aan de deadlines die ik hierdoor dreig te missen en de teksten die nog uitgewerkt moeten worden. De afgelopen weken ben ik nauwelijks thuis geweest, dus mijn koelkast is op een pot mayonaise na leeg. Met moeite plaats ik een bestelling bij een bezorgdienst.

Volledig buiten adem sta ik vijftien minuten later bovenaan de trap, in mijn hand een tas vol boodschappen. Veel fruit, brood, wat sapjes, een doosje paracetamol en een kant en klare quiche. Ik heb best trek, maar geen puf om iets klaar te maken. Die quiche is dus perfect. Even de oven en klaar. Simpeler kan het bijna niet. Moet je ‘m dus alleen niet laten vallen...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.