Vrouw/Columns & Opinie
864096929
Columns & Opinie

Columns & opinie

’Mannen besturen geen fietsen meer, maar fietsen besturen de man’

’Nu komen fietsers plankie-plankie voorbij. Niks geen goedkeurend fietsersknikje of moeite met inhalen, maar een soort luchtalarm dat ze aankondigt.’

’Nu komen fietsers plankie-plankie voorbij. Niks geen goedkeurend fietsersknikje of moeite met inhalen, maar een soort luchtalarm dat ze aankondigt.’

De veiligheid op het fietspad staat onderdruk. Wat zeg ik? De situatie is bijna onhoudbaar. Ouderen vrézen voor hun leven, omdat projectielen met bijna 40 kilometer per uur langs razen. Potverdrie, het ooit vredige vervoersmiddel groeit uit tot regelrecht elektrisch aangedreven terreur. Ik durf trouwens te stellen dat het hier vooral om te hard fietsende mannen gaat.

’Nu komen fietsers plankie-plankie voorbij. Niks geen goedkeurend fietsersknikje of moeite met inhalen, maar een soort luchtalarm dat ze aankondigt.’

’Nu komen fietsers plankie-plankie voorbij. Niks geen goedkeurend fietsersknikje of moeite met inhalen, maar een soort luchtalarm dat ze aankondigt.’

Ooit was een cabrio genoeg om het middelbare gemoed op te vijzelen. Nu gebeurt het in de vorm van een fiets en die moet het liefst een beetje gang hebben. Op verjaardagen vliegen de fietsritten op Strava je om de oren. De ene man fietst zichzelf naar nog indrukwekkendere prestaties dan de andere man. Ik begrijp ook meteen waarom wij telkens bijna van onze sokken gereden worden, want ze hebben een gemiddelde snelheid hoog te houden. Stel je voor dat zo’n wandelaartje of langzaam fietsend geval dat in de weg staat.

De ontzettende vaart waarmee mannen Fatbikes, elektrische fietsen en wielrenfietsen berijden is indrukwekkend. Ik ben voor gebruik van het stalen ros, begrijp met niet verkeerd, maar moet dat nou meteen met zo’n noodvaart? Als je ergens een beetje vlug moet zijn, dan neem je de auto of de trein maar.

Luchtalarm

Ik mis de vredige fietsrit. De rinkelende en geruststellende bel in de verte ter aankondiging, die je alle tijd gaf om opzij te gaan. Het knikje als iemand je op gepaste afstand passeerde. Het kleine extra zetje in mijn eigen bovenbeen, waardoor passerende fietsers zich afvragen of inhalen wel een goed idee was. Nu komen fietsers plankie-plankie voorbij. Niks geen goedkeurend fietsersknikje of moeite met inhalen, maar een soort luchtalarm dat ze aankondigt. Je hebt niet eens tijd om bij te sturen, want ze zijn er één seconde na het geloei al.

Deze week was mijn vader op bezoek. Ik vermoed dat hij de snelst fietsende man van Nederland is. Terwijl wij nietsvermoedend aan een koffie en koekje in de woonkamer zaten sloeg zijn wielrenfiets op hol. Niet letterlijk, maar het ding stuurde een soort morsecode uit de gang, waar mijn vader als vanzelf een beetje bezorgd op reageerde. Ik zeg het je, mannen besturen geen fietsen meer, maar fietsen besturen de man.

Was je vroeger nog oké met links-rechts-links kijken voor het oversteken, nu moet je daar nog minimaal twee keer links-rechts-links bij optellen. Tegen de tijd dat je met je tweede links klaar bent kan er alweer een fietsende middelbare man in je dode hoek opduiken. Dit grijp ik natuurlijk niet uit de lucht, want ook alle verkeersorganisaties houden hun hart vast. Er ontstaat zelfs fietspadvermijdend gedrag onder ouderen. Die denken ‘ammehoela’, ik ga mijn leven niet wagen voor zo’n haastige middelbare man. En gelijk hebben ze.

Stiekemerds

Ik had ook lange tijd het elektrische-fiets-complex. Dan fietste ik met een flink tempo in de bovenbenen en alsnog haalden ze (mannen!) me links en rechts in. Maar dan bedoel ik het type man dat langzamer hoort te fietsen dan zo’n jonge gezonde meid als ik. Tót ik ze betrapte op het gesjoemel met een accu. Zag ik ineens zo’n dikke plak onder de bagagedrager hangen, waarmee ze de boel bedotten. De stiekemerds. Niet allemaal hoor, je hebt natuurlijk ook de wielrenners. Die scheuren in moordend tempo over rotondes, nemen voorrang bij stopborden en roepen ‘hobbel, hobbel, hobbel’ naar elkaar als ze met het peloton op pad zijn. Wat ik geestig vind, mits ik niet zelf op die hobbel fiets. Maar misschien wel het meest zotte gezicht van alle fietsers? De middelbare man op een fatbike. Deze midlifecrisisfiets neemt de fietspaden van Amsterdam over. Ga voor de grap gewoon maar eens kijken. Je ziet elke vijf minuten wel een hippe, grijzende middelbare gozer voorbij scheuren op een net wat te dikke fiets. Die bedoeld is voor het strand, laten we dat vooral niet vergeten.

Ik voorzie binnenkort een nieuwe SIRE-reclame. Waarbij gewaarschuwd wordt voor hard fietsende middelbare mannen op het fietspad. ‘Links-rechts-links keer twee, daar red je levens mee.’ Zoiets.

Meer VROUW

Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.