Vrouw/Columns & Opinie
867680662
Columns & Opinie

 Weg met dat opgeheven vingertje naar (ouders van) dikke kinderen!

Gister waren de kandidaten van Oh Oh Besitas bij Pauw. Dikke mensen die lacherig worden weggezet. Lezeres Meike werd er verdrietig van. Dik zijn is niet grappig, vindt ze. Haar dochter worstelt al jaren met een gewichtsprobleem. Ze schreef deze vlammende open brief. "Ik heb ze te vaak gezien, de rollende ogen. Te vaak gehoord, de ongenuanceerde oordelen … Ik was de moeder van een te dik kind en worstelde daar zelf dagelijks mee. Wat deed ik verkeerd?"

Moest ik haar dan op een streng dieet zetten? Straks had ik een dochter met een levenslang eetprobleem. Dan maar wat kilootjes te veel!

De oma's en opa's waren dol op mijn lieve spruitje. Als Hollands Welvaren werd ze door hen lachend in haar bolle wangetjes geknepen of in haar bolle buikje geprikt. "Wat ziet ze er goed uit! Geef je haar slagroom te eten?" Ze zeiden het met een verliefde blik naar mijn kleine schat en grijns om de mond, dus toen voelde ik me daar nog niet slecht bij.

Bij het consultatiebureau was dat een ander verhaal.

Daar kwamen de meetlinten, weegschalen en meedogenloze statistieken en curves uit de bureauladen. "Uw dochter zit in het rood, boven de groeicurves. Wat geeft u haar te eten? Kunt u dat voor ons opschrijven en de volgende keer meenemen?"

Slecht rapport van de consultatiejuf

Ik verschoot van kleur, voelde me weer even als een kind met een slecht rapport en beloofde aan de strenge consultatiejuf om heel erg goed m’n best te doen. Mijn goedlachse meisje keek me met vrolijke bruine ogen aan. Zich van geen kwaad bewust.

Alles met suiker en zoetigheid heb ik van jongs af aan zoveel mogelijk uit haar leventje gebannen. Zorgeloos genieten van het lekkers dat het leven te bieden had, was er voor haar (en voor mij) niet meer bij. Op feestjes gaf ik ouders instructies om de snoepschalen bij haar uit de buurt te houden. Op de sportvelden, waar andere kinderen steevast met zakjes snoep uit de kantine rondliepen, waar mijn meisje verlekkerd naar keek, liep zij met een soepstengel in haar knuistje.

Zij bleef dik, ik doodongelukkig

Het hielp allemaal niet. Mijn meisje bleef een blozend, rond bolletje.

En in haar (en mijn) leven bleven strenge consultatiejuffen met hun vermanende metingen zwaaien. En helaas gingen de vingertjes niet alleen maar omhoog bij dat rigide controle-apparaat. Ook op het strand, bij zwembaden, in speeltuinen zag ik andere moeders hun hoofd omdraaien en naar mijn ‘fluffy’ dochter wijzen, terwijl ze met hun spichtige kroost aan de vette patat met mayo zaten.

Ik voelde en volgde de blikken en werd daar doodongelukkig van.

Overgewicht of eetprobleem

Gelukkig lijkt mijn dochter er (toen) nauwelijks onder geleden te hebben. Ze is op de basisschool nauwelijks met haar omvang gepest. Daarvoor was ze gewoon te leuk. Ze had legio vriendjes en vriendinnetjes, want met haar kon je lol hebben.

Haar onbezorgde vrolijkheid verdween echter toen er in de laatste jaren van de basisschool door de GGD opnieuw gewogen en gemeten moest worden. Ik was daar niet bij, maar het was naar en confronterend. 'Ernstig overgewicht', oordeelde de BMI-politie. Ze kwam in tranen thuis en mijn moederhart huilde met haar mee.

Ik voelde mezelf een slechte moeder, dat ik niet in staat was geweest om haar lijfje te modelleren naar de slankheidsnorm en BMI-maatstaven.

Maar wat kon ik doen? Haar op een streng dieet zetten, wilde ik absoluut niet. Straks zadelde ik haar op met een levenslang eetprobleem. Dat vond ik nog veel erger, dan maar wat kilootjes te veel.

Consultatiebureau all over again

Op de grens van de puberteit en met de niet meer zo vertrouwde omgeving van de middelbare school in het vooruitzicht, meende ik er toch goed aan te doen mijn meisje mee te nemen naar een organisatie voor kinderen, waar ze op een speelse manier 'naar een gezond gewicht kon groeien'. De voor- en na-foto’s van stevige leeftijdgenootjes die uitgegroeid waren naar prachtige, zelfverzekerd poserende, slanke tieners haalden eerst mij (en daarna ook haar) over. Vol goede moed begonnen we samen aan dit nieuwe avontuur. Maar behalve dat we nu iets meer weten over slechte E-nummers, heeft het verder alleen maar tot nog meer frustratie geleid. Ik zag mijn dochter elke dag verwoed touwtjespringen en hoepelen, maar de wijzers op de weegschaal geen centimeter zakken.

Het voelde alsof we weer op het consultatiebureau zaten, met een iets aardigere juf, dat wel, maar we deden nog steeds niet goed genoeg ons best, blijkbaar. En dit keer was ik niet de enige die zich daar doodongelukkig over voelde. Tranen rolden over mijn meisjes (te) bolle wangetjes. Ik ben nooit meer teruggegaan.

Zwaan met vormen

Mijn dochter is inmiddels 18 en uitgegroeid tot een prachtige zwaan met vrouwelijke vormen. Zeker niet meer te dik, maar hoeveel complimentjes ik haar ook geef, die kritische, veroordelende blik in haar ogen als ze in de spiegel kijkt, kan ik niet meer wegpoetsen.

Deze moeder heeft er een jarenlange worsteling opzitten, die ik nu zo langzamerhand kan loslaten.

Maar woest kan ik worden als ik ouders van spichtige sprietjes (of onwetende kinderlozen) hun veroordelende vingers zie optillen om te wijzen naar te dikke kinderen en hun 'slecht opvoedende, ongezonde' ouders. Jullie hebben geen idee wat er zich achter de deuren van die gezinnen afspeelt. Dus alsjeblieft, oordeel niet. Al die kilo's te veel met je meedragen is vaak al zwaar genoeg, maar schuldgevoel weegt soms nog veel zwaarder.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.