Nieuws/Vrouw
873928
Vrouw

Wat Zij Vindt

De horror die kinderverjaardag heet

Ik ben dol op kinderen, en vooral op die van mijn vrienden en van mijn schoonzus en zwager. Op één of andere manier zijn alle kinderen in mijn directe omgeving bijzonder goed gelukt. Ze zijn lief, grappig, slim, schattig. En ok, soms zijn ze strontvervelend, maar stiekem vindt Tante Rianne dat alleen maar hilarisch. Toch is er één ding dat die leuke kids met zich meebrengen, waarvan ik jeuk krijg op de meest vreemde plekken: De Kinderverjaardag.

Echt, kinderverjaardagen bezoeken staat op mijn lijstje ‘dingen die je kunt doen in het leven, gerangschikt naar leukheid’ net boven ‘mijn haar knippen met de staafmixer terwijl ik luister naar Trijntje Oosterhuis die het hele repertoire van Gordon zingt’, maar nog onder ‘de bijkeuken dweilen als de kat gekotst heeft’.

De jarige zelf is, al naar gelang de bereikte leeftijd, logischerwijs eigenlijk alleen maar geïnteresseerd in óf het cadeau dat je meebrengt, óf het papier waarin dat cadeau is verpakt. En de ouders van de jarige zijn alleen maar in de weer met koffie schenken, taart snijden, kleine handjes uit de taart trekken, gestoten hoofden kussen, felicitaties in ontvangst nemen, pleisters plakken en foto’s maken. De kans dat je de mensen voor wie je eigenlijk komt dus daadwerkelijk spreekt op zo’n verjaardag is min of meer gelijk aan nihil.

In plaats daarvan neem je plaats in zo’n gezellige Hollandse verjaardagskring, naast mensen die je alleen tegenkomt op kinderverjaardagen. Want zodra stellen beginnen te baren lijken ze opeens allemaal nieuwe vrienden en kennissen op te doen, en zonder uitzondering zijn dat mede-barenden. Dus zo zit je opeens naast de buurvrouw van drie huizen verderop en een moeder van de babygym en als je écht geluk hebt zijn die net verwikkeld in een ouderwets potje opscheppen. “Brutusje is zo’n héérlijk ondeugend kind, hij trekt altijd de poes van de buren aan zijn staart. Schrikken dat dat beest dan doet! Hahahaha! Daar word je toch op slag verliefd op?” “Och, wat is het ook een boeffie hè… Annabel gaat ook goed hoor. Even tussen ons hoor, want ik wil er niet teveel mee te koop lopen, de mensen zouden me maar arrogant vinden. Maar we denken dat ze misschien hoogbegaafd is. Ik bedoel, het is toch niet normaal dat een vijfjarige al tot twintig telt?”

Tenenkrommend, die complete blinde vlek die sommige ouders voor hun kinderen hebben. Maar nog altijd beter dan de linksdraaiende biologische geitenwollensokkenmoeder, die je ook altijd tegen het lijf loopt. “Doe voor Mees-Willempje maar een glaasje water hoor, dat is het enige dat hij lust. Limonade vindt ‘ie véél te zoet.” “Nee, Mees-Willem, je mag niet met de andere kindjes op de spelcomputer. Je weet dat papa en ik niet van beeldschermen houden.” “Niet aan chipjes zitten, Mees-Willem! Die zijn voor de grote mensen, voor mensen die ongezond willen zijn. Kom maar, mama heeft nog wel een lekker onbespoten worteltje voor je in haar tas van biologische jute.” Ik krijg hiervan altijd de neiging om Mees-Willem stiekem een zak van die mierzoete, chemisch gele banaantjes toe te stoppen en hem in te fluisteren dat hij die binnen vijf minuten naar binnen moet proppen. Maar je doet het niet hè?

Nee, het is mijn hobby niet, zo’n kinderverjaardag. Maar uit liefde voor de kinderen in kwestie blijf ik toch trouw gaan. Hopelijk wordt het allemaal wat beter als ik over een paar jaar zelf kinderen heb. Ik kan niet wachten tot ik mee kan doen aan het tegen elkaar op bieden met de mate van geweldigheid van het eigen nageslacht. “Och, Verkering Junior is toch zo’n héérlijk kind. Even tussen ons hoor, want ik wil er niet te veel mee te koop lopen, maar het is toch zo’n doorsnee baby! Hij poept, hij plast, hij slaapt en hij kwijlt wat. En af en toe zet ‘ie het op een janken en heb ik werkelijk geen idéé waarom. Daar word je toch op slag verliefd op?”

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #wzv!