Nieuws/Vrouw
879076528
Vrouw

Komt een kind bij de psycholoog

'Ik ben toch niet gek!' Ik was 13 jaar en mijn moeder vertelde dat ze een afspraak bij de psycholoog had gemaakt. Mijn ouders gingen scheiden en hoewel dat niet als een verrassing kwam, had ik er toch meer last van dan ik wilde toegeven. In 2016 kregen 11 op de 100 kinderen tot 17 jaar jeugdhulp, blijkt uit recent onderzoek van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Dat komt neer op 367.000 kinderen.

Mijn vader moest verhuizen, ik moest kiezen bij wie ik wilde wonen. Ik had een zus waar ik vaak ruzie mee maakte en familieleden die zich ermee bemoeiden. Ik kreeg heel wat op mijn bordje. Mijn moeder vond het tijd voor hulp van buitenaf.

Voet bij stuk

'Ik ben niet gek', dat was voor mij reden genoeg om de strijd aan te knopen. 'Daar ga ik echt niet heen hoor mam. Punt uit.' Niets punt uit, want mijn moeder hield voet bij stuk. En tot op de dag van vandaag ben ik haar daar dankbaar voor.

In 2016 kregen 11 op de 100 kinderen tot 17 jaar jeugdhulp, blijkt uit recent onderzoek van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Dat komt neer op 367.000 kinderen!

Buurtteam

Hoe dat wordt ingevuld, loopt zeer uiteen. "Het kan gaan om een psycholoog, hulp bij opvoeding, therapie of steun van een buurtteam. Dus zowel lichtere als zwaardere hulpvormen", legt Jan Mol van het CBS uit.

Gezondheidszorgpyscholoog Eva Potharst van UvA Minds, Academisch behandelcentrum voor ouder en kind over de hoogte van het aantal kinderen: "Dat cijfer is niet schrikbarend hoog. Iedereen heeft 'zwakke plekken', en die spelen vooral op als er stressfactoren zijn."

Huidige maatschappij

"Die factoren zijn er voor kinderen volop. Naast de stress die zich kan voordoen in een gezin, zoals in jouw eigen verhaal, voegt de huidige maatschappij ook de nodige stress toe."

"Er wordt momenteel veel van kinderen gevraagd: er ligt een grote nadruk op prestaties, bijvoorbeeld op school, en kinderen krijgen enorm veel prikkels en indrukken te verwerken. Het is niet verbazingwekkend dat veel kinderen zo nu en dan wat extra steun of bijsturing nodig hebben."

Twee jaar lang

Terug naar mijn eigen ervaring. Na enig tegenstribbelen zat ik bij de psycholoog. Ik weet nog goed dat ik de eerste drie gesprekken amper iets relevants heb gezegd. Afspraak, na afspraak warmde ik op en wist ze me steeds meer informatie te ontfutselen.

Eindstand: Ik ben er uiteindelijk twee jaar lang geweest. Omdat ik het heel fijn vond om met een volwassene te praten die alleen maar naar mij luisterde.

Levenslessen

De psycholoog heeft mij geleerd hoe om te gaan met mijn gevoelens en die van mijn omgeving, om mijn thuissituatie te accepteren en te luisteren naar wat ik nodig heb. En dat zijn levenslessen die ik, inmiddels 27, nog altijd toepas.

Van buitenaf

En hoe positief dat is beaamt Eva. Want waarom is juist hulp van buitenaf zo effectief? "Er zijn regelmatig situaties waar je samen niet meer uit komt."

"Waarbij je het gevoel hebt vast te lopen, uitgeput te zijn, het vertrouwen te verliezen. Dan kan hulp van buitenaf weer perspectief bieden."

Van binnenuit

Maar, ook hulp 'van binnenuit' kan goed zijn, aldus Eva. "Betrokkenheid van een fijn netwerk kan enorm steunend zijn, voor zowel ouders als kinderen."

"Even een weekendje logeren bij een tante, zodat iedereen wat tot rust kan komen, of een goed gesprek met een begripvolle gezinsvriend die zowel een band heeft met het kind als met de ouders. De omgeving kan een verschil maken."

Vasthoudend

Mar hoe krijg je een kind zover dat het hulp accepteert? Eva: "Door te laten zien dat je het kind niet naar een therapeut wil sturen om de schuld in zijn/haar schoenen te schuiven, maar om te laten zien dat jij ook graag hulp wil en wil leren. Door desnoods eerst zelf hulp te vragen en alvast te doen wat jij kan om als gezin een beter evenwicht te vinden."

"Door aan de ene kant begrip te tonen, maar tegelijkertijd vasthoudend te zijn. Rustig te blijven, maar wel vast te houden aan je boodschap: er is hulp nodig. Houd in je achterhoofd dat achter weerstand vaak angst ligt, en kijk of je er achter kan komen waar die angst mee te maken heeft en hoe je je kind daarbij kan helpen."

Steuntje in de rug

Hulp vragen is lastig. Dat geldt voor iedereen. Hoe kan je het ontvangen van hulp 'normaal' maken? Eva: "Door erover te praten, er open over te zijn. Iedereen kan weleens vastlopen of een steuntje in de rug gebruiken. Dat is heel normaal."

"Zoals je voor fysieke problemen hulp zoekt bij de huisarts, kan je ook voor andere problemen ergens terecht. Zodat je uit je leven kan halen wat er in zit. In plaats van te blijven hangen in een probleem dat veel energie en levensgeluk kost. Het gaat om acceptatie. We kunnen nou eenmaal niet alles zelf oplossen."

Een labeltje

"Blijkbaar ervaren veel mensen het zoeken van hulp als stigmatiserend: ze hebben het idee dat het betekent dat er iets niet goed met hen is. Terwijl dit gevoel veel minder speelt als het een fysiek probleem betreft. Vooral als het je kind betreft is dat begrijpelijk: als je gespecialiseerde hulp zoekt voor je kind, bestaat de kans dat je kind een 'label' krijgt."

Stap voor stap

Hoe kan je je kind zelf helpen? Eva biedt een stappenplan:

  • Blijf met open blik naar je kind kijken en luisteren
  • Probeer het probleem te begrijpen en denk mee over een oplossing
  • Vaak helpt het om te denken in kleine stapjes. 'Wat heeft mijn kind nodig om dat te kunnen?' Maar ook: 'Wat heb ik nodig om mijn kind op de juiste manier te kunnen steunen?'
  • Bedenk waar voor jou de grens ligt: hoe hoog moet het probleem opgelopen zijn om hulp van buitenaf te vragen?
  • Voor sommige kinderen kan het motiverend werken om te weten dat ze hulp van buitenaf kunnen voorkomen door zelf het probleem met hun ouders aan te pakken
  • Soms moet je wat verder zoeken voor je de juiste hulp of de juiste persoon gevonden heb. Een 'klik' is belangrijk. Wees daar ook open over naar je hulpverlener

"Tot slot: Geef niet op. Als je doorzoekt zal je iemand vinden bij wie je je én veilig voelt, én die in huis heeft wat jij nodig hebt om verandering in de situatie aan te brengen."

Hulp vragen is niet raar!

Uit eigen ervaring zeg ik dus: "Luister naar je gevoel. Mijn moeder voelde heel goed aan wat ik nodig had, net als de psycholoog. Doe er normaal over, deel jouw angsten en ervaringen en leer je kind dat hulp vragen niet raar is. Niemand kan alles alleen en dat is helemaal niet erg."

Jij op VROUW.nl

Wil jij, naar aanleiding van bovenstaand verhaal, jouw verhaal kwijt?

Dan kan dat hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.