Vrouw/Seks & Relaties
88896726
Seks & Relaties

Feuilleton - De Vechtscheiding

De Vechtscheiding deel 44: ’Een betere straf kan een stout jongetje niet krijgen’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

„Dit houdt geen stand,” zegt mijn advocaat als ik hem het getekende formulier overhandig. „Waarom niet?”, vraag ik. „Ze doet afstand van het huis. Daar staat haar handtekening.” „En wat staat daar tegenover?” vraagt hij. Ik haal mijn schouders op: „Niets. Ze heeft mij het huis gegeven en ik trek daar binnenkort in.”

Een gewoon huis

Komt mooi uit dat de tweeling even op kamp is. „Daar moet natuurlijk iets tegenover staan”, gaat mijn advocaat verder. „Niemand geeft zomaar een huis van een paar ton op. Haar advocaat gaat dit zeker aanvechten.” „Ze doet maar,” antwoord ik. „Ik heb geen zin meer om in een tuinhuis te wonen. Het is klein en koud. Ik kan mijn hond daar niet eens bij mij hebben. Dus ik wil in dat huis wonen.” Mijn advocaat schudt zijn hoofd: „Dit zet veel kwaad bloed. Wil je dat echt?” ”Ja. Ik wil een gewoon huis.”

”We hebben iets te vieren,” app ik naar Sara. „Wat hebben we te vieren?” reageert ze. „Dat vertel ik je later. Eerst over hoe we het gaan vieren.” „Bubbels en een tosti,” antwoordt ze. Ik schiet in de lach. Sara is een vreselijk slechte kok. Zelfs haar tosti’s mislukken.

„Ik dacht meer aan dit.” Ik stuur haar een foto van een schaal oesters. „En dit...” En daarbij zend ik een foto van Sara in een pikant politie-uniform. Ze stuurt me een spraakbericht terug: „Agent Sara komt alleen bij hele stoute jongentjes,” zegt ze hees. „Dat komt heel goed uit,” antwoord ik. „Vanavond om 8 uur. En stel me niet teleur,” zegt ze gebiedend.

Flinke straf

Ik sta stipt om 8 uur op de stoep en bel aan. De deur zwaait open en met een ruk trekt ze me naar binnen en kwakt me met mijn rug tegen de muur: „Zo, daar heb je Bas. Bas heeft een flinke straf verdiend. Hè Basje. Vertel maar wat je hebt gedaan.”

Terwijl ze praat duwt ze haar uit het uniform puilende borsten tegen mij aan. „Ik eh, ben stout geweest…” stamel ik. En ondertussen denk ik koortsachtig na over een beter antwoord. „Ik vroeg wat je hebt gedaan.” Ze pakt haar gummiknuppel en duwt daarmee mijn benen uit elkaar.

Terwijl ze me dreigend aankijkt beweegt ze de knuppel langzaam omhoog in de richting van mijn kruis: „Ik heb naar mooie vrouwen gekeken…” Ik verzin het ter plekke, maar blijkbaar is ze er tevreden mee, want ze laat de knuppel zakken: „Welke vrouwen?” „De Dames 1 van het hockeyteam.” „Aha… en waar waren die dames?” de knuppel klimt weer omhoog.

Zwemvlies

Eenmaal in mijn kruis tikt ze er ritmisch mee tegen mijn ballen. „Onder de douche...” hijg ik. „Dat is inderdaad heel stout.” Ze pakt mijn arm en draait ’m op mijn rug. Ik krimp ineen van een vreemde mengeling van pijn en genot. Uit haar zak haalt ze een blinddoek en die bindt ze mij voor. Dan duwt ze mij met al haar kracht op mijn knieën en bindt mij met haar handboeien vast. Ze is sterk en genadeloos en dat maakt haar zo ontzettend aantrekkelijk. Ze heeft macht over me.

Ik weet dat ik maar een woord hoef te zeggen (‘zwemvlies’) en dan stopt ze. Dat hebben we ooit zo afgesproken. Maar een deel van mijn opwinding zit ’m voor mij nou juist in het niet op willen geven. Ik wil niet buigen. Dit keer gaat ze niet heel ver. Zodra ik op mijn knieën zit, gaat ze voor me staan. Ze trekt mijn hoofd naar achteren en beveelt: „Steek je tong uit.” Braaf doe ik wat ze zegt. Ze komt nog dichterbij tot ik haar proef. Op en neer. Mijn tong gaat steeds sneller terwijl haar ademhaling overgaat van gehijg naar gekreun. Een betere straf kan een stout jongetje niet krijgen.

Slotenmaker

Op de dag van het kamp vertrekken Anouk en de kinderen al vroeg. Zodra ze weg zijn, bel ik de slotenmaker en haal mijn hond op bij de buurvrouw. Ze dolt blij door het huis. Wat fijn dat dit weer mijn eigen huis gaat worden. En dat van de kinderen natuurlijk.

Terwijl de slotenmaker tegen spoedtarief een nieuw plaatst, zet ik de afwas in de machine en zet hem aan. Dan ga ik naar boven. Ik pak haar toilettassen en vul die met de spullen van Anouk. Deodorant, tandenborstel, föhn, parfum… wat heeft ze toch veel spullen.

Met de gevulde toilettassen loop ik weer naar beneden. Ik pak een correspondentiekaart van Anouks bureau en schrijf er in mijn mooiste handschrift op: ’Het bed in het tuinhuisje is verschoond’. Ik stop het bij elkaar en hang het aan de deur. Dan ga ik weer naar boven om het bed te verschonen. Terwijl de wasmachine draait, schop ik mijn schoenen uit, pak de hond op, ga op het bed liggen en wacht op wat komen gaat.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.