Vrouw/Opgebiecht
889347496
Opgebiecht

Opgebiecht

’Nu ik weduwe ben, heb ik niets meer met kerst’

In onze populaire rubriek Opgebiecht kun je anoniem je geheim delen. Deze week: een lezeres die erg opziet tegen kerst.

„De kerstboom staat op z’n gebruikelijke plek in de woonkamer. Precies waar mijn man ’m altijd neerzette. Dit jaar heeft mijn oudste dochter de boom opgetuigd. Van mij hoefde het niet, maar ik liet haar. ’Heb je toch een beetje gezelligheid in huis, mam’, zei ze. ’En zo is pap toch een beetje bij je’. Ze hing een bal met zijn foto erin, die ze speciaal had laten maken, in de boom. Elke keer als ik er nu langsloop en zijn lachende gezicht zie, moet ik een paar tranen wegslikken.

Hartaanval

Vorig jaar zaten we nog met de hele familie aan de kerstdis. Mijn man, ik en onze drie dochters met hun gezin. Iedereen had een gang gekookt en er werd de hele dag gezellig gelachen en gepraat. Mijn man stoeide met de kleinkinderen en speelde tikkertje met ze in de tuin. Niets wees erop dat hij drie maanden later een hartaanval zou krijgen en zou overlijden. Maar dat gebeurde wel.

De eerste maanden na zijn overlijden gingen in een roes voorbij. Er moesten dingen geregeld worden en er was altijd wel iemand om me gezelschap te houden. Een van mijn dochters, een buurvrouw, een vriendin... Ik vond dat fijn, want dan kon ik kletsen over mijn man en zo leek het alsof hij nog bij me was. Alleen zijn vond ik eng en de stilte in huis confronterend.

Gezelschap

Maar langzamerhand merkte ik dat het alleen zijn beter ging. Sterker nog: ik begon me te ergeren aan het feit dat ik altijd maar gezelschap had. Aan het constante betuttelen. En dan vooral van mijn oudste dochter. We zijn nu negen maanden verder en ze komt nog steeds minstens drie keer in de week bij me langs. Zogenaamd om iets te vragen, een boodschap te brengen of omdat ze in de buurt was. Maar ik weet heus wel dat ze komt checken of ik niet huilend in bed lig. Heel lief, natuurlijk, maar ik merk dat ik alleen wil zijn met mijn gedachtes en herinneringen. Ik weet ook niet waarom, misschien hoort dit wel bij het rouwproces.

Geen kerst voor mij

Maar nu is het bijna kerst en heeft mijn oudste dochter iedereen bij haar thuis uitgenodigd. Ik zie er als een berg tegenop. Zitten we daar straks met z’n ’allen’ aan tafel. Hoe kan dat ooit leuk worden zonder mijn man? Ze is een schat van een meid, maar nogal zwaar op de hand. Ik weet zeker dat ze de hele avond met een betraand gezicht herinneringen wil ophalen aan haar vader. Het liefst blijf ik thuis met de lichten uit en trek ik de dekens over mijn hoofd. Maar ja, hoe zeg ik dat tegen de kinderen?”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.