Vrouw/Columns & Opinie
889461100
Columns & Opinie

Ik heb nooit iemand aangerand, maar...

Columnist Patrick van Rhijn reageert op de open brief die VROUW-journaliste Daphne van Rossum schreef naar aanleiding van de massale aanranding in Zweden.

Ik heb nooit iemand aangerand, maar toen ik 15 was en het verhaal ging dat een van de meisjes uit de buurt het gedaan had met een van de jongens, was het voor iedereen het teken om op te scheppen over zijn seksuele ervaring. Omdat ik nog niet eens gezoend had, verzon ik maar dat ik op vakantie in het buitenland ontmaagd was, om er bij te horen.

Ik heb nooit iemand aangerand, maar toen ik op mijn 13de naar het zwembad ging met een groep jongens uit de buurt, werd er door de ‘stoere’ jongens vaak opgeschept over welke meisjes ze hadden ‘gepakt’ onder water of in de kleedhokjes. Iedereen lachte. In mijn beleving die meisjes ook. En ook al durfde ikzelf niet, ik dacht dat het zo hoorde en dat ze het leuk vonden om 'slet' genoemd te worden. Niemand klaagde.

Ik heb nooit iemand aangerand, maar toen ik 16 was en we in de flat rondhingen waren er grotere, ‘stoerdere’ jongens die trots vertelden hoe ze in de kelderbox meiden uit de groep hadden betast en duwden hun vingers onder ieders neus. En niemand zei dat dat niet oké was. In tegendeel.

Ik heb nooit iemand aangerand, maar toen ik rond mijn 21ste op Mallorca woonde en als entertainer in een hotel werkte, kwam er een vriend op bezoek die, toen ik met mijn vriendinnetje op het balkon aan het flikflooien was, doodleuk zei dat ik hem ook even de beurt moest laten. Het meisje schrok zich wezenloos, al sprak ze onze taal niet, en was in alle staten. Maar behalve dat ik hem wegduwde en vroeg of hij gek geworden was, heb ik hem nooit aangesproken op zijn gedrag.

Uitgedaagd

Ik heb nooit iemand aangerand, maar toen ik 24 was, werd ik na een avondje stappen zo uitgedaagd en opgegeild door een meisje dat ik me kon voorstellen dat ik haar greep toen ze er het laatste moment toch opeens vandoor ging. Aaien over mijn been, geile blikken, fluisteren dat ze me mee naar huis zou nemen om stoute dingen te doen, tegen me aanrijden, maar puntje bij paaltje sprong ze op de parkeerplaats zonder aanleiding opeens uit de auto. Het was haar puur om een lift naar huis en het spel te doen geweest, zei ze. Natuurlijk hield ik me in, want nee is nee, maar mijn gevoel vergeet ik nooit.

Ik heb nooit iemand aangerand, maar toen ik rond de 30 was werd ik op station Rotterdam CS in het voorbij gaan gespot door een man die me begon te achtervolgen. Niet agressief maar wel volhardend. Vertwijfeld liep ik naar mijn perron, terwijl ik net deed alsof hij er niet was. In de trein ging hij schuin tegenover me zitten en gaf me vieze blikken. De impact die dat op me had, zal ik niet snel vergeten. Ik liet hem duidelijk merken dat ik geen prijs stelde op zijn aanwezigheid, maar daar trok hij zich niets van aan. Dit was misschien wel hoe veel vrouwen zich vaak moeten voelen. Ultiem vervelend en ongewild opgelaten.

Schaamteloos

Ik heb nooit iemand aangerand, maar toen ik 36 was, had ik een vriend die zo schaamteloos was naar meisjes en vrouwen dat hij niet luisterde als hij op versierpad was. Als vrouwen afwijzend reageerden op zijn avances ging hij ondanks hun ‘nee’ gewoon door met kletsen en grappen maken waarna hij hen heel, heel, heel vaak alsnog versierde. Stiekem was ik jaloers op zoveel daadkracht en hoopte ik op een dag ook los te komen van de betekenis van een afwijzing. Tevergeefs. Daar was of ben ik te trots en te onzeker voor.

Gegrepen door vrouwen

Ik heb nooit iemand aangerand, maar als man ben ik meerdere keren door vrouwen betast, in mijn billen en edele delen geknepen en gegrepen door vrouwen. Net als sommigen van mijn vrienden. In het voorbijgaan, in de kroeg, in een mensenmassa. Is het omdat we mannen zijn dat we er nooit een vervelend gevoel of een beleving van aanranding bij kregen? We zagen het na zo’n gebeurtenis eerder als een compliment. Wat maakt het precies dat de impact voor vrouwen (overigens zeer begrijpelijk) zo wezenlijk anders is?

Ik heb nooit iemand aangerand en dat zal ik ook nooit doen, maar ik vraag me wel sterk af waar de grens ligt tussen flirtend iemand uitdagen en te ver gaan.

Ik heb nooit iemand aangerand, maar als vader van zowel een zoon als een dochter vraag ik me af wat ik kan doen om bij te dragen aan een toekomst waarin zowel mannen als vrouwen zich veilig en vertrouwd en gewaardeerd kunnen voelen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.