Nieuws/Vrouw
890857872
Vrouw

Yvonne: ‘Na 22 weken nam ik afscheid van mijn kindje’

Toen Yvonne Gebbe (nu 41) onverwacht zwanger bleek, kon ze haar geluk niet op. Tot de 20 wekenecho. Binnen twee weken moest ze de moeilijkste beslissing van haar leven nemen, omdat er een ernstige afwijking bij haar baby was geconstateerd. Ze liet de zwangerschap afbreken.

“David en ik zijn al zestien jaar samen. We kennen elkaar van de Kunstacademie, hij studeerde fotografie, ik grafische vormgeving. We gingen samenwonen en hadden een heerlijk onbezorgd leventje. Op een dag kwam hij thuis met een houten stepje van de rommelmarkt. Ik keek hem verbaasd aan. ‘Voor Knoet,’ zei hij. ‘Als we later een kindje krijgen, noemen wij hem Knoet.’ Ik vond het zo schattig van hem. Maar ik moest ook lachen, we waren immers helemaal niet met kinderen bezig!

We hadden het weleens over onze toekomst gehad in die zin. En dan grapte nota bene David altijd dat hij geen kinderen wilde. Ik had eerder een kinderwens. Na een hectische periode in de reclamesector ben ik totaal ander werk gaan doen. Ik ging de horeca in, wat een verademing! Het was hard werken, maar klaar was ook echt klaar. Ik voelde me doorgaans moe maar voldaan. Toch bleef de vermoeidheid aanhouden.

En ik kon ook zo veel eten… Ja hoor, ik bleek dat voorjaar zwanger! Wat was ik blij. Maar ik maakte me ook zorgen: ik had kratten lopen sjouwen, broodjes rosbief gegeten. Er zit toch opeens nieuw leven in je buik!

De huisarts stuurde ons door naar de verloskundige voor een eerste echo. Ik was twaalf weken zwanger. Armpjes, beentjes, een spartelend mensje, nu al. Ik zag het met eigen ogen, maar ik voelde niks. Zo’n wonderlijke gewaarwording! Ik kocht meteen een rompertje om het tastbaar te maken. Ondertussen bleef David de baby consequent Knoet noemen naar het personage uit de tekenfilm Wicky de Viking.

Het was heerlijk om het ook aan iedereen te kunnen vertellen dat we een baby kregen. Onze ouders straalden ook: ze zouden voor het eerst oma en opa worden. Mijn moeder maakte heel lief een stoffen konijn voor me, en van mijn oude kroellapje maakte ik zelf een truitje met een sjaaltje voor hem. Dat stond hem goed. Die knuffel heeft mijn hele zwangerschap bij mij en Knoet geslapen.

Na een heerlijke vakantie is Italië, fietsten David en ik naar de verloskundige om de 20 wekenecho te laten maken. Het was prachtig weer en we waren zo uitgelaten: we zouden Knoet weer zien…

Foute boel

De echoscopiste zocht steeds hetzelfde plekje op mijn buik en keek bedenkelijk. ‘Ik zie iets wat ik niet mag zien. Ik haal er even iemand bij,’ zei ze. Dit kon niet veel goeds betekenen. Nog voordat we iets concreet wisten, voelde ik al verdriet opkomen. De arts bevestigde ons vermoeden: het hartje was opzij geduwd door de maag, er zat een opening in het middenrif. Hij had dit nog nooit zó mooi kunnen zien, hoor ik hem nog zeggen.

Na het weekend moesten we direct naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. En daar zit je dan, twee lange dagen thuis. Iedereen probeerde ons gerust te stellen: misschien valt het mee, misschien groeit hij er overheen, misschien kan hij geopereerd worden. Allemaal goed bedoeld, maar voor ons stond alles stil. Wat moesten we in hemelsnaam doen als het niet goed was? Hoe ver ga je?

Maandag na een uitgebreide echo kregen we de diagnose te horen: hernia diafragmatica. Een breuk in het middenrif, waardoor de buikorganen in de borstholte terecht komen. Dat het hartje opzij was gedrukt, was nog het minst erge. De ontwikkeling van de longetjes vormde het grootste risico. We moesten snel het medische traject in, want tot uiterlijk 24 weken kun je een zwangerschap laten afbreken. Er volgden meer onderzoeken en een punctie om te kijken of er sprake was van nog meer afwijkingen. Zestig procent van de kindjes met hernia diafragmatica haalt het sowieso niet. Als het wel levend wordt geboren, moet het direct aan de beademing. Een jaar ziekenhuis, operaties en sondevoeding zijn meer regel dan uitzondering.

De punctie wees verder geen bijzonderheden uit. Maar amper een week na de 20 wekenecho stonden we wel voor de keuze: doorgaan of stoppen? Een onmenselijke opgave. Ik wilde Knoet niet kwijt. Nu niet, nooit niet. Maar wat zou ik hem aandoen, wat zou hem te wachten staan? Kan ik hem ooit zelf vasthouden, voeden? Kunnen we later samen wandelen, fietsen, voetballen?

David en ik zaten gelukkig op een lijn. Toen de arts ons voorstelde om eventueel experimenteel in de baarmoeder te gaan opereren, zeiden we meteen nee. Zonder woorden wisten we dat we afscheid van Knoet moesten gaan nemen. Beter nu, klein, in mij. We zouden hem heel veel lijden besparen.

Overvallen door twijfel

Toen ik ’s morgens naar het ziekenhuis moest, werd ik overvallen door een moment van twijfel. ‘Ik ga niet,’ dacht ik, ‘ik ga níet!’ Maar ik wist ook dat ik uit deze situatie moest komen.

Om 21.41 uur ben ik bevallen. Een prachtig ventje van 900 gram. Ik durfde eerst niet te kijken, maar het was helemaal niet eng. Hij was zo klein, maar met alles erop en eraan: nageltjes, teentjes, tepeltjes, zo mooi afgewerkt! En ik zag meteen de herkenning: twee druppels water David! Ik was ontroerd; ik was moeder geworden ook al was mijn kindje dood. En eerlijk gezegd, waren we daar ondanks het intense verdriet blij om. Stel je voor dat hij nog een paar uur had geleefd. We wilden immers niet dat onze Knoet zou lijden. En afscheid nemen, moesten we toch.

De volgende dag mocht ik naar huis, we hebben Knoet achtergelaten. Ik voelde me letterlijk zo leeg! De dag voor zijn crematie wilde ik graag naar het mortuarium. Ik wilde hem zien, vasthouden. Een moeder moet haar kind verzorgen, ook als hij dood is. We hebben hem daar in een prachtig mandje van natuurlijk materiaal kunnen leggen. Daarna kon ik hem laten gaan. En toen het moment daar was, heb ik een kaarsje opgestoken. Onze Knoet was er echt niet meer. Allerlei emoties overspoelden ons, we waren verdrietig en opgelucht tegelijk.

David en ik zijn verhuisd. We moesten de draad weer oppakken, het leven gaat door. Ik probeerde het verlies van ons kindje een plek te geven, maar dat lukt toch niet erg. Ik had heel veel verdriet. Mijn knuffelkonijn was mijn troost. Maar ook bij David kon ik mijn emoties de vrije loop laten. Als ik alleen was, trok ik letterlijk de haren uit mijn hoofd. Na een jaar ben ik in therapie gegaan. En dat heeft me geleerd mijn enorme verdriet te accepteren. De haptotherapeute gaf me ook weer zelfvertrouwen. ‘Knoet is gestorven in jouw schoot, omringd door jouw liefde. Wat is nou een mooiere plek om te sterven?’ Aan die gedachte hou ik me maar vast.

Prachtig document

Ik besloot een prachtig herinneringsboek voor Knoet te gaan maken. David had zoveel foto’s en ik kon mijn gevoelens uiten. Misschien was je vandaag wel geboren… een verhaal rond de 20 wekenecho is een prachtig document geworden over het rouw- en verwerkingsproces van een van de laatste taboes. Wellicht kan het anderen helpen, want we zijn echt niet de enige ouders die voor de keuze staan een zwangerschap te laten afbreken bij een afwijkende echo-uitslag.

Ook ons dochtertje Meo, inmiddels alweer vijf, kijkt er wel eens in. Het was zo spannend toen ik weer zwanger bleek te zijn. Natuurlijk was ik even bang dat er weer iets mis zou zijn met het kindje, maar alles ging gelukkig goed. Meo is echt ons cadeautje. Ze vraagt weleens: ‘Mam, ben je altijd heel verdrietig om Knoet?’ Ze weet gewoon dat hij altijd in mijn hart blijft. Samen keken we naar de sterren. ‘Die grote is vast een opa of een oma,’ wees ze. ‘En die kleintjes, dat zijn de kinderen.’

Het is heerlijk om een dochter te hebben. Ik geniet ook van de kinderen van onze vrienden, zo’n beetje allemaal in dezelfde leeftijdscategorie. Natuurlijk zie ik in gedachten Knoet er weleens tussen staan. Een stoer jochie met kapot gevallen broeken. Hij zou nu alweer acht zijn. Het blijft moeilijk voor te stellen hoe hij er nu zou hebben uitgezien. Maar als ik mijn best doe, lukt het wel: een kleine David!”

Alles over de 20 weken echo

* Zo’n 3% tot 5% van de pasgeboren kinderen komt met ernstige afwijkingen ter wereld. * Doel van de 20 weken echo is om te kijken of er afwijkingen zijn bij het kindje, bijvoorbeeld een open rug of een open schedel. Ook wordt er gekeken naar de ontwikkeling van de organen, of het kindje goed groeit en of er voldoende vruchtwater is. * Het is in elk geval geen ‘pret-echo’, om te zien welk geslacht de baby heeft, maar een medisch onderzoek. Al zal de echoscopist wel op verzoek vertellen of het een meisje of een jongen wordt. * De 20 weken echo zit in het basispakket en wordt dus vergoed. Eerst is er een gesprek met de verloskundige, huisarts of gynaecoloog, waar allerlei vragen kunnen worden gesteld. De echo kan namelijk ook slecht nieuws opleveren, met alle moeilijke beslissingen die daarna moeten worden genomen van dien. * Afbreken van de zwangerschap kan nog tot 24 weken. Daarna is het in Nederland verboden. * Het aantal vrouwen dat de zwangerschap laat afbreken tussen de 20e en 24e week is flink gestegen: 140 in 2006 tegenover 317 in 2010. * Met name christelijke partijen hebben bezwaar tegen abortus op grond van een afwijking bij het kind. Men is bang dat er op termijn alleen nog gezonde baby’s het levenslicht zien.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.