Vrouw/Columns & Opinie
904171206
Columns & Opinie

Deel 13: 'Het Amerikaanse enthousiasme voelt soms als een koude douche'

Lezeres Heidy Knol (43) woont met haar man Jeroen, zoons Jesse en Teun en dochter Roos twee jaar in de Verenigde Staten. Over haar belevenissen schrijft ze voor VROUW.nl wekelijks een blog.

Vond ik Amerikanen vroeger vooral luidruchtig en arrogant, hier vind ik ze vooral enthousiast, vriendelijk en hartelijk. Al eerder schreef ik dat de overgang van Nederland naar Amerika vergemakkelijkt werd door de enorm hartelijke ontvangst.

Voorouder

En nog steeds verbaast het mij hoe gemakkelijk je hier contact maakt. Regelmatig heb ik een heel gesprek met wildvreemden in een winkel of wachtend voor een verkeerslicht. Met mijn fiets, mijn kleren en vaak ook de taal die ik spreek met mijn kinderen als aanleiding voor een praatje.

9 van de 10 keer heeft iemand dan zelf een voorouder uit Europa. "Ook uit Scandinavië!" riep laatst iemand enthousiast. Ik heb het maar gelaten. Ik ken zelf ook niet de geografische plek van alle staten van Amerika, dus wie ben ik om te oordelen dat een Amerikaan een ienieminie Europees land niet weet te plaatsen?

Superlatieven

Er wordt hier vaak gesproken in superlatieven. Awesome, fantastic en great zijn veel gebruikte woorden om iets fantastisch te vinden en die ons met onze Nederlandse nuchterheid nogal eens overdreven voorkomen.

Maar al dat enthousiasme komt uit een goed hart denk ik dan maar. Zo hebben we al diverse uitnodigingen ontvangen om te komen eten, te komen koffiedrinken of de kinderen samen te laten spelen. En dan bedoel ik niet 1 of 2 maar ik denk wel een tienvoud daarvan.

Onzekerheid

En veel van die mensen hebben die uitnodiging daarna nog eens, en soms wel twee keer, herhaald. "Geweldig1', dacht ik in het begin, zoveel uitnodigingen krijg ik in Nederland nou nooit. Maar na een paar maanden slaat mijn onzekerheid wat toe want veel van die uitnodigingen krijgen geen echt vervolg.

Er komt geen datumprikker of concreet verzoek behalve dan van andere buitenlanders; zo heb ik al gegeten met Britten, Belgen, Duitsers en andere Nederlanders, maar de Amerikanen laten het wat afweten.

Beleefdheid

Toegegeven: ik kom er zelf ook niet op terug. Maar dat is vooral omdat ik niet zo goed weet hoe het werkt; worden die uitnodigingen alleen uit beleefdheid gedaan en is het dus meer cultuur dan iets anders, meer woord dan daad? Meer buitenkant dan echtheid misschien wel?

Dat is wennen. Ook als het om de kinderen gaat. Iedereen vindt onze kinderen fantastisch en geweldig en ik ging ook helemaal blij weg na de eerste 10-minutengesprekken op de scholen.

Basketbal

Maar met terugwerkende kracht kijk ik daar een beetje anders naar. En dat komt door het volgende. Zoon Teun is gestart met basketbal en ik druk me zacht uit als ik zeg dat hij daar nog veel in moet leren.

Zoals in Nederland de kinderen op straat een balletje trappen vanaf dat ze klein zijn, is dat hier een balletje door een hoop werpen. Met andere woorden: Teuns teamgenoten zijn veel meer vertrouwd met een basketbal en de regels van het spel. Ik had dat voorzichtig al even gemeld bij zijn coach, die mij verzekerde dat hij zoveel ging leren dat hij er NBA-waardig uit zou komen.

Koude douche

Na de eerste trainingen werd mij verteld dat hij het fantastisch deed en dat het erg goed ging. En dat geloofde ik natuurlijk, want waarom niet? Totdat Jeroen een keer ging kijken bij de training en bij thuiskomst - en uiteraard buiten gehoorsafstand van zoonlief - nuchter maar vernietigend oordeelde: 'Hij kan er niets van.' Helemaal niet erg natuurlijk, maar het leidde bij mij wel tot twijfels over wat nu echt is en wat niet.

Ook bijvoorbeeld in relatie tot de schoolprestaties. Gaat het dan wel echt goed? Wij zijn in Nederland vaak wel erg kritisch en 'Doe maar normaal' maar dit voelt als het andere uiterste. Dus soms voelt het enthousiasme als een warm bad, maar soms ook als een koude douche...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.