Vrouw/Seks & Relaties
906625541
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 120: ’Zou ze weer in mijn oorlelletjes bijten?’

’Ze staat er verleidelijk bij: een beetje door haar heup, waarbij ze haar achterwerk pront de lucht insteekt.’

’Ze staat er verleidelijk bij: een beetje door haar heup, waarbij ze haar achterwerk pront de lucht insteekt.’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (16). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

’Ze staat er verleidelijk bij: een beetje door haar heup, waarbij ze haar achterwerk pront de lucht insteekt.’

’Ze staat er verleidelijk bij: een beetje door haar heup, waarbij ze haar achterwerk pront de lucht insteekt.’

Anouk heeft me weer gerustgesteld. Niet dat ik twijfelde aan mijn vaderschap, want Storm lijkt sprekend op mij. Toch was het fijn om dat nog even van Anouk bevestigd te krijgen. Het gezeur van Sara heeft uiteindelijk ook in mijn zelfvertrouwen een deuk geslagen.

Gelukkig was daar Anouk. Zonder een spoor van twijfel bracht ze duidelijkheid. Charmant als altijd. En wat is ze mooi. En wat blijft het heerlijk om met haar te flirten. Het liefst was ik verder gegaan. Als Lente niet was ingestapt dan had ik haar gekust. En als we niet op een openbare parkeerplaats hadden gestaan, was het verder gegaan dan dat.

Fantasie

In de beslotenheid van mijn moeders logeerkamer fantaseer ik over wat er had moeten gebeuren. Hoe fijn het zou zijn om haar weer in mijn armen te hebben. Hoe heerlijk om ons bekende spel weer af te maken. Zou ze nog op dezelfde manier vrijen? Slaakt ze nog steeds hoge kreetjes bij een orgasme? Zou ze weer in mijn oorlelletjes bijten of zou ze iets nieuws hebben geleerd van die Samuel? Vast niet veel spannends.

Het is meer de man van een goede rug massage als voorspel dan een man die haar op bed gooit en haar van de passie tegen het plafond doet stuiteren. Ik kon dat wel. En Anouk lustte er wel pap van. Vooral als ze een paar wijntjes op had. Het komt mooi uit dat het nu even uit is met Sara. De verkoop van het huis ligt ook stil. Misschien is dat allemaal niet voor niets. Misschien moet ik de mogelijkheden die dat biedt eens nader onderzoeken.

Op maandag meldt de stagiaire van de boekhouder zich op mijn kamer. De schuchtere jongen werkt hier nu al een half jaar, maar nog steeds kijkt hij alsof hij net hier is binnengelopen. Onze boekhouder is erg enthousiast over hem, maar mij durft hij nog steeds niet rechtstreeks aan te kijken. Zelfs als ik hem een stoel aanbied, blijft hij mijn blik ontwijken. „Wat is er aan de hand, Arjen?” „Ik ben wat ongehoorde uitgaven tegengekomen op de creditcard van de zaak”, zegt hij snel. „Meen je dat?”

Slordig

Ik trek een wenkbrauw op. Het verbaast me niets. Ik ben nogal slordig met het gebruik van mijn zakelijke en mijn privé kaart. De ene keer betaal ik iets zakelijks met mijn privé kaart, de andere keer doe ik het andersom. Meestal laat ik het de boekhouder meteen weten, maar blijkbaar ben ik het deze keer vergeten. „Waar gaat het precies om? Ik heb blijkbaar weer de kaarten verwisseld. Excuus. Ik zet het meteen recht.” De stagiaire haalt zichtbaar opgelucht adem. „Het gaat om een uitgave bij een modezaak van 500 euro.” „Een modezaak? Ik heb geen kleding gekocht. Mijn pakken koop ik bij de kleermaker.” „En toch hebben we een afschrift van 500 euro.” Houdt de jongen vol. En dan herinner ik me weer dat ik mijn kaart aan Lente heb gegeven. „Sorry”, mompel ik. Ik weet wat het is. Ik ga het rechtzetten.”

Zodra hij de kamer heeft verlaten bel ik Anouk. Die valt van haar stoel: „€500! Voor die jurk! Er zit nauwelijks stof aan.” „Het gaat om het design en de kwaliteit van de stof”, corrigeer ik haar. Anouk proest het uit. Dit antwoord gaf ze mij altijd als ik me opwond over de prijs van haar kleding. „Die dame krijgt een gesprek. Kom je vanavond eten om samen dat varkentje te wassen?” „Prima. Tot vanavond.”

Als ik aankom bij het huis zijn de kinderen er niet. „Sorry.” verontschuldigt Anouk zich. „Ik ben helemaal vergeten dat de kinderen er niet zijn. Storm blijft na het trainen bij een vriend slapen en Lente heeft een voorstelling in de stad en blijft daar logeren. Maar ik heb wel gekookt. Gebakken aardappeltjes, ratatouille en biefstuk. Dus je bent nog steeds welkom om mee te eten” Wauw. Anouk die vlees maakt. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. „Het is biologisch vlees”, gaat ze verder. „Ik had niet anders verwacht. Ik ben dol op biefstuk.” „Dat weet ik.” „Laten we daar een extra mooi wijntje bij drinken.” Ik trek haar overeind van de keukenstoel. „Kom, we gaan een fijn flesje uitzoeken.”

Ik houd de deur van onze ’wijnkelder’ voor haar open en samen dalen we de trap af. In de kelder buigt Anouk zich over onze rode wijn voorraad. De voorraad is beduidend geslonken sinds mijn laatste bezoek, maar ik houd wijselijk mijn mond. Ze staat er verleidelijk bij: een beetje door haar heup, waarbij ze haar achterwerk pront de lucht insteekt. Nog steeds heeft ze de mooiste billen van het westelijk halfrond en waarschijnlijk ook wel het oostelijk halfrond: strak, rond, maar ook zacht. Twee perfect gevormde kadetten. In een opwelling steek ik mijn hand uit en strijk over de prachtige rondingen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.