Vrouw/Lezerscolumn
916795761
Lezerscolumn

Opgebiecht

’Door mijn schoonmoeder wil ik niet meer leven’

VROUW-lezeres Monique* (53) is terminaal. „De kanker is na acht jaar niet meer te behandelen.” Maar dat is niet eens haar grootste zorg want, zo biechtte ze ons op: „Niet kanker maar mijn schoonmoeder maakt mijn leven momenteel tot een hel.”

„De kanker heeft ervoor gezorgd dat ik heel veel voor mijn kiezen heb gekregen. Al jaren leef ik in een bepaalde vorm van afzondering. Toen er werd opgedragen om zoveel mogelijk binnen te blijven, maakte ik mij niet druk. Ik dacht nog: ’Dit kom ik weer te boven’.”

Respectloos

„Waarmee ik toen geen rekening had gehouden was het respectloze gedrag van mijn schoonmoeder (87). Het lijkt erop dat het haar niet interesseert of ik besmet raak met corona waant zij negeert onze huisregels compleet. Zodra ze binnenkomt weigert ze haar handen te ontsmetten en houdt ze geen 1,5 meter afstand.”

„Heeft zij zo’n hekel aan mij dat ze alles maar doet wat ze zelf wil? Heeft zij enig idee wat voor risico een besmetting voor mij kan betekenen? Ik heb het haar allemaal gevraagd, maar ze hoont mijn pleidooien weg. Na haar bezoeken aan de supermarkt en andere winkels komt ze hier keer op keer weer binnenlopen alsof er niets aan de hand is.”

Bespreekbaar

„Ik heb geprobeerd om het liefdevol bespreekbaar te maken. Haar duidelijk proberen te maken dat corona niet alleen gevaarlijk is voor mij, maar ook voor haar, gezien haar leeftijd. Bovendien zijn wij twee niet de enigen in de risicogroep: mijn zoon (17) heeft een hartaandoening. Ook voor hem kan een besmetting met het virus fataal zijn.”

„Maar deze argumenten deden haar niks. Dus reageerde ik boos, kattig, geïrriteerd… Zonder resultaat. Op de vraag of ze mij liever dood ziet, geeft ze geen antwoord. Ze noemt mijn angsten en zorgen belachelijk overdreven. Ik smeek de weergoden dat het een regenachtige zomer gaat worden, zodat ze hopelijk thuis blijft. Want niets lijkt haar te stoppen.”

Door merg en been

„En mijn man? Hij neemt het op voor zijn moeder. Hij vindt haar zielig en zegt dat ik mij er niet zoveel van moet aantrekken. Dat is makkelijk gezegd als je de hele week buiten de deur bent voor je werk. Zodra ik wakker word is mijn schoonmoeder de eerste die door mijn hoofd spookt. Hoe laat zal ze komen? Als ze er is ontsmet ik direct alles wat ze heeft aangeraakt. Die koude blik die ze me dan toewerpt is zo koud dat die door merg en been gaat.”

„Dus ja, ik word gek. Ik trek dit niet meer. Door deze situatie ben ik meer gaan drinken dan goed voor mij is. Inmiddels heb ik besloten dat áls het virus mij treft, ik niet meer opgenomen wil worden. Ik heb een heel leuk leven gehad en had graag de moed willen hebben om door te strijden. Maar ik geef het op. Ooit dacht ik dat liefde alles zou overwinnen en geloof me, ik heb er echt mijn stinkende best voor gedaan. Maar het is mooi geweest…”

*Achternaam bekend op onze redactie.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.