Nieuws/Vrouw
923112375
Vrouw

Het zoontje (4) van Linda (53) verdronk in het zwembad

Frank Kouws

Frank Kouws

Het is warm, je vertrekt met je kind naar het zwembad, maar keert zónder kind weer huiswaarts. Een verdrinking is de angst van iedere ouder. Voor Linda Halberstadt (53) werd deze angst werkelijkheid. Haar zoon Max (4) verdronk in het zwembad.

Frank Kouws

Frank Kouws

"Plotseling leek mijn leven zo leeg. Letterlijk. Zonder Max was het stil in huis. Ik was een moeder zonder kind; opeens hoefde ik niet meer naar school, geen boterhammen meer te smeren, lag de vloer niet meer vol Duplo. Max was mijn cadeautje, hij werd geboren op mijn verjaardag. Een gezellig kind, vrolijk. Eigenwijs ook. We lagen weleens met elkaar overhoop, maar waren vooral heel hecht.

Echte waterrat

Gerrit, zijn vader, werkte lange periodes in het buitenland en dat najaar waren we maanden met zijn tweetjes. Pas toen hij er niet meer was, besefte ik hoezeer mijn leven met dat van Max was verweven. Ik zal die dag nooit meer vergeten.

Gerrit was thuis en zou de volgende dag teruggaan naar Italië. We hadden een heerlijk weekend gehad. Max ging naar school en 's middags zou Gerrit met hem gaan zwemmen - Max was een echte waterrat. Zelf zou ik de hele dag op pad zijn met een vriendin.

Langste rit uit mijn leven

Toen de telefoon op de terugweg ging, nam mijn vriendin op, maar ze kon het niet goed verstaan. Het bereik was slecht. Even later werd er opnieuw gebeld. Het was Gerrit. 'Max is dood' zei hij. 'Hij is verdronken…' Ik snapte het niet. Mijn kind dood? Dat kon ik niet begrijpen. 'Hoe kan dat?' riep ik. Maar het gesprek werd afgebroken.

Mijn vriendin belde terug en kreeg iemand van de verpleging aan de lijn. Die zei dat we zo snel mogelijk moesten komen, dat ze aan het reanimeren waren. Hoop! We reden zo snel als mogelijk op een drukke snelweg naar het ziekenhuis. Dat uur in de auto was misschien wel het langste uit mijn leven…

Paniek

We renden de spoedeisende hulp op, maar toen we werden meegenomen naar een kantoortje wist ik genoeg. Levende kinderen liggen niet in kantoortjes. Later werd ik meegenomen naar een andere afdeling, naar Max. Pas toen ik het witte scherm zag waar hij achter lag, drong het tot me door: mijn zoon is dood. Max is er niet meer. Vier jaar, vier maanden, acht dagen. Dat was zijn hele leven. Gerrit was kapot van verdriet en schuldgevoel.

Bandjes om

Maar wat er is gebeurd, had iedereen kunnen overkomen. Hij was met Max naar een klein subtropisch zwembad bij ons in de buurt gegaan, een zwembad waar we vaker kwamen. Het was maandagmiddag en ontzettend rustig, er was bijna niemand. Ook de badmeester was niet bij het bad toen Max alvast vooruit liep terwijl Gerrit z’n spullen in het kluisje legde. 'Papa, vergeet je de bandjes niet?' riep hij nog.

Max wist hoe belangrijk het was om met zwembandjes het water in te gaan. Een paar seconden later liep Gerrit achter hem aan, maar hij zag hem niet. Dat was vreemd; het zwembad is klein en overzichtelijk, je ziet alles meteen. Toen sloeg de paniek toe. Inmiddels was de badmeester er ook en samen hebben ze gezocht. Uiteindelijk vonden ze hem, drijvend in het bubbelbad. Hoe het precies is gebeurd, zullen we wel nooit weten.

Zwanger

Ik heb het Gerrit nooit kwalijk genomen. Hij was dol op Max, een geweldige vader. Dit was een ongeluk, het had iedereen kunnen gebeuren. Kleine kinderen zien het gevaar niet en binnen een paar seconden is het gebeurd.

Toch konden Gerrit en ik er lastig voor elkaar zijn. In het begin wel, toen leek het of we naar elkaar toe groeiden. Ik raakte zelfs zwanger, terwijl we daar totaal niet mee bezig waren. Dat was heel dubbel. Ik was ontzettend blij met het nieuwe kindje in mijn buik, maar ook intens verdrietig om de zoon die ik had verloren.

Gevaren

Als je een kind verliest, word je je zo bewust van de gevaren in het leven, van hoe kwetsbaar ze zijn. Toch heb ik geprobeerd geen overbezorgde moeder te worden. Helemaal toen we samen nog een dochter kregen: Saar.

Al moest ik echt wel even slikken toen ze op zwemles gingen, en met uitnodigingen voor zwemfeestjes was ik helemaal niet blij. Maar Sam en Saar zijn net als hun broer echte waterratten, dus ik heb mijn angst moeten loslaten, hoe lastig ook.

Scheiding

Gerrit en ik konden helaas niet voorkomen dat we steeds meer van elkaar vervreemd raakten. Je moet samen heel sterk zijn als je relatie het verlies van een kind wil overleven. Ons is het niet gelukt. We waren al uit elkaar toen ik in verwachting bleek van Saar. En zo werd ik van een vrouw met een gezin binnen een paar jaar een alleenstaande moeder van twee.

Ik zie het echt als twee levens: het leven dat ik had met Gerrit en Max, en het leven dat ik heb met Sam en Saar. Maar toch blijf ik altijd moeder van drie. Sam is ook niet mijn oudste, hij is de middelste. Hoewel Max altijd 4 jaar, vier maanden en acht dagen zal blijven, is hij mijn oudste kind. Ik heb nooit geheimzinnig gedaan over zijn bestaan; Sam en Saar weten van jongs af aan wat er is gebeurd en in huis staan foto’s van Max.

Herinneringen

Sommige herinneringen vervagen. Hoe hij klonk als hij lachte, zijn stem. Maar andere dingen blijven me bij als de dag van gisteren. Ik zie hem zo weer in zijn gestreepte pyjamaatje door het huis lopen, of op zijn groene trekker door de buurt crossen.

Het verdriet hoort bij mij. Het is niet meer zo snijdend als in het begin, maar op de achtergrond altijd aanwezig. Er is altijd wel iets wat eraan herinnert, en dat is ook niet erg. Maar ik heb heel veel lieve mensen om me heen, fantastische vriendinnen. En natuurlijk Sam en Saar."

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.