Nieuws/Vrouw
926021819
Vrouw

En dan hoor je plots... dat je een tweelingzus hebt

Vandaag op Nationale broer en zus-dag willen we opnieuw het bijzondere verhaal van de geadopteerde Catalina Schaart (32) met je delen. Zij ging op zoek naar haar biologische familie in Zuid-Amerika en deed daar een schokkende ontdekking: ze had een tweelingzus!

"Ik had de hereniging met mijn tweelingzus echt niet willen missen, maar het heeft mijn leven niet gemakkelijker gemaakt. Iedere keer als we weer afscheid nemen, laait de boosheid op. Het was niet onze keuze om zo ver bij elkaar vandaan te wonen! De gedachte hoe het zou zijn geweest als we samen waren opgegroeid, blijft door mijn hoofd spoken. Dan had onze band nóg sterker kunnen zijn…"

Uit een kindertehuis

"Ik was 9 maanden toen mijn ouders mij ophaalden uit een kindertehuis in Colombia. Ze zijn altijd heel open geweest: 'Je komt niet uit mama’s buik.' Regelmatig riepen ze dat we nog eens met z’n allen naar Colombia zouden gaan; ook mijn drie jaar oudere broer kwam daarvandaan.

"En het jaar voor ons middelbare schoolexamen was het ineens zover. Ik vond het spannend, maar kon me er tegelijkertijd niks bij voorstellen. Als 15-jarige was ik vooral bezig met vriendinnen, vriendjes en school. Niet met mijn biologische familie waarmee nooit contact was geweest."

Mijn moeder was gevonden

"Tot we een telefoontje kregen van de adoptie-organisatie: mijn moeder was gevonden. Mijn vader was een 'passant' geweest en uit beeld, maar ik bleek een volle zus van een jaar ouder te hebben, twee halfzussen en een halfbroertje. En ze wilden mij ontmoeten. Ik was blij, maar het kwam opeens ook heel dichtbij."

"Colombia voelde meteen speciaal. Ik herkende me in de mensen; zij waren klein, net als ik. Na een week ontmoette ik mijn familie, in een hotel. Mijn moeder was er, mijn volle zus, opa, en zelfs de werkgeefster van mijn moeder. Iedereen vond het interessant. Maar het was niet zo dat we elkaar gelijk in de armen vlogen."

Precies dezelfde kapsels

Het was vooral raar, ik wist niet hoe ik me moest opstellen. De tranen liepen over mijn moeders wangen en mijn zus Paula huilde echt aan één stuk door. Ik begreep dat niet zo goed. Later hoorde ik dat de tolk in het Spaans had geroepen 'Jullie lijken wel een tweeling!' Maar dat kon ik toen nog niet verstaan. Ik zag wel dat ze inderdaad veel op mij leek, en we hadden precies dezelfde kapsels!"

"In de drie weken die volgden heb ik mijn familie nog vaak gezien. Mijn zus zocht opvallend veel toenadering, en mijn moeder moedigde dat aan: 'Paula moet naast Catalina zitten.' Maar het klikte meteen tussen ons. We hadden ook veel overeenkomsten: allebei rustig en op de achtergrond, allebei mollige pubers. We wogen zelfs evenveel!

Niet identiek

"Op een dag kwam ik het huis van mijn familie binnen en toen zei mijn biologische moeder: 'Ga even zitten, ik moet je iets vertellen. Paula en jij zijn een tweeling.' Dat was een bizar moment, ik voelde totale verbazing. Dit was echt niet bij me opgekomen. Paula en ik leken wel veel op elkaar, maar we waren niet identiek."

"Het kwam hard aan. Ik was verdrietig en in de war. Snapte niet dat mijn moeder ons uit elkaar had gehaald. Waarom waren we niet samen opgegroeid? Hoe kun je een tweeling nu scheiden? Mijn zus stond buiten op me te wachten. We hebben samen heel hard gehuild en elkaar stevig vastgehouden."

Identiteitscrisis

"Paula had het nieuws een week daarvoor gehoord, en opeens snapte ik waar al die emoties bij haar vandaan kwamen. Ze had haar moeder gedwongen het mij te vertellen. Veel puzzelstukjes vielen op hun plek. Paula vertelde dat ze altijd het gevoel had gehad dat er iets miste. Ook ik voelde me soms 'anders' maar weet dat aan de adoptie."

"Het was mooi opeens een tweelingzus te hebben, maar ook verwarrend. Terug in Nederland kon ik mijn draai niet meer vinden. Alles waarmee ik voorheen bezig was, vond ik opeens niet meer belangrijk. Ik belandde in een soort identiteitscrisis. Vaak was ik met mijn gedachten in Colombia."

Biologische moeder en tweelingzus

De zomer erop zijn mijn biologische moeder en tweelingzus naar Nederland gekomen. Dat hadden mijn ouders geregeld, ze hebben hen vanaf het begin af aan omarmd. Paula is hier ook twee keer alleen geweest. We waren inmiddels 17, 18 en het was heel grappig om te zien dat we allebei waren afgevallen… we waren dit keer even slank!"

"Die maanden samen waren intensief. We hadden allebei het gevoel dat we wat hadden in te halen, hebben elkaar veel gevraagd. Ik wilde alles over haar leven weten, over de ingewikkelde familieomstandigheden. Andersom draaide zij mee in ons huishouden; ze kookte, liet de hond uit. Dat gezapige vond ze heel prettig."

Schuldgevoel

"Ik voelde me schuldig omdat ik een veel gemakkelijker jeugd had dan mijn tweelingzus. In Colombia was er altijd gedonder met de familie. Mijn moeder had een man die veel dronk. Op een gegeven moment is Paula het huis ontvlucht en bij een vriendin gaan wonen, tot ze weer ergens anders heen moest. Dat trok ik me erg aan. Het voelde oneerlijk."

"In de jaren die volgden, heb ik de boel op een rijtje gezet, ook onder begeleiding van een therapeut. Ik kreeg een relatie, ging studeren. Paula is in Colombia keihard gaan werken in een kledingwinkel om in haar onderhoud te kunnen voorzien. Op mijn 23e zocht ik haar en de familie weer op. Het was fijn Paula zo onafhankelijk te zien, daardoor raakte ik mijn schuldgevoel kwijt. Wel moesten we weer een beetje aan elkaar wennen. We hadden zó ons eigen leven."

Contact via Facebook en Skype

Na die ontmoeting zagen we elkaar acht jaar lang niet, al onderhielden we wel contact via Facebook en Skype. Tot afgelopen mei. Toen ging ik samen met mijn vriend naar mijn geboorteland. Het was zo goed om weer samen met Paula te zijn! Voor het eerst waren we nu volwassen en stabiel. We hoefden het niet meer over ons verleden te hebben, maar konden gewoon van elkaar genieten: lekker uit eten, bij de familie zijn.

Wat ik met Paula heb, heb ik met niemand anders. Samen met haar voel ik me compleet. Natuurlijk zijn we verschillend; we zijn in een andere cultuur opgegroeid, hebben een andere opvoeding gehad. Dat is niet meer te overbruggen."

Ondervoed

"Paula is extraverter, ik meer introvert. Dat komt doordat zij haar mannetje heeft moeten staan en ik in een gespreid bedje belandde. Maar als we bij elkaar zijn, zijn we twee handen op één buik. We hebben dezelfde slappe humor en dezelfde kijk op dingen. Paula’s vrienden zeggen hetzelfde over haar als mijn vrienden over mij: dat we heel gevoelig en sociaal zijn. En zorgzaam. We willen het anderen altijd naar de zin maken."

"Tot op de dag van vandaag weet ik niet precies wat mijn moeder heeft gedreven om mij af te staan. Dat is frustrerend. Haar verhaal is dat ik ondervoed was. Dat staat ook in het rapport van het kindertehuis waar mijn ouders mij hebben opgehaald. Paula was fysiek sterker; mijn moeder was bang dat ik het niet zou redden als ik bij haar zou blijven. Dat begrijp ik. In die dagen had ze geen huis, zwierf ze met ons rond."

Tegenstrijdige dingen

"Toch blijft het vaag. Ze zegt tegenstrijdige dingen over onze vader. De ene keer zou hij wel hebben geweten van ons bestaan, de andere keer niet. Niet dat ik een hekel heb aan mijn moeder, daarvoor is ze veel te leuk, ik ben erg op haar gesteld. Maar dat staat los van het feit dat ik soms erg boos ben op de keuze die ze heeft gemaakt om mij en m’n tweelingzus te scheiden."

"Ik heb lang getwijfeld of ik zelf moeder wilde worden. Het leek me heftig om een kindje te krijgen in de wetenschap dat mijn moeder mij ooit als baby kon afstaan. Voorheen was ik bang voor de emoties die het zou kunnen oproepen, maar nu is mijn leven stabieler en hoop ik het wel te kunnen scheiden. Maar er is er geen haast bij, hoor."

Emigreren

"Paula zou ik veel vaker willen zien. Maar afgezien van de afstand, is dat emotioneel te heftig. Je leeft enorm uit naar zo’n weerzien, bouwt in korte tijd iets op en dan komt toch weer het moment dat je gedag moet zeggen. Dat is heel zwaar. Ooit hadden we het over emigreren, de omstandigheden zijn hier beter. Maar Paula heeft haar leven nu goed op orde en woont samen met haar vriendin, dus dat is geen optie meer."

"Het gemis is wel groot. Paula en ik hebben afgesproken dat we dit keer geen acht jaar meer wachten om elkaar te zien. We willen nog eens samen onze verjaardag vieren, dat hebben we nog nooit gedaan. Dat is onze grootste wens!"

Over gescheiden tweelingen

* Tweelingen die apart zijn opgegroeid en elkaar nooit hebben ontmoet, kunnen toch hetzelfde gedrag vertonen. Zo nemen ze vaak dezelfde houding aan, blijkt uit onderzoek van de universiteit van Minnesota.

* In 2014 werden twee 78-jarige (twee-eiige) tweelingzussen die gescheiden waren opgegroeid met elkaar herenigd. De Britse Liz en Ann zijn daarmee de langst gescheiden tweeling.

* Twee-eiige tweelingen komen twee keer zo vaak voor als eeneiige tweelingen. Toch gebeurt het vaker dat eeneiige tweelingen elkaar weer vinden omdat ze zoveel op elkaar lijken.

* Adoptie van buitenlandse kinderen kwam na de eerste Adoptiewet in 1956 op gang in de jaren 70. Begin jaren 80 kwamen de meeste adoptiekinderen uit Colombia naar Nederland. Inmiddels is gebleken dat dit soms ook zonder toestemming van de ouders gebeurde.

* Nederland telt zo’n zesduizend Colombiaanse adoptiekinderen. Tegenwoordig komen er weinig kinderen meer uit Colombia. Door maatschappelijke ontwikkelingen worden er minder kinderen afgestaan of in eigen land geadopteerd.

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook vertellen over jouw bijzondere band met je broer en/of zus?

Dan kan dat hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.