Vrouw/Columns & Opinie
929138828
Columns & Opinie

Goed opvoeden? Ik doe ook gewoon maar wat!

Hester Zitvast vertelt over opvoeden

Hester Zitvast vertelt over opvoeden

Wow. Ik moest wel even slikken toen ik de reacties las onder dit stuk van een moeder die op VROUW.nl openhartig vertelde hoe ze haar dochter opvoedt. Als ik de reacties mag geloven, zou de kleine meid volledig ontsporen. Er werd volstrekt ongenuanceerd duidelijk gemaakt dat de moeder in kwestie verkeerd bezig was. Ze was veel te zachtaardig. Bij dezen dan ook een hart onder de riem van moeder tot moeder: ik doe het namelijk óók helemaal niet goed. Sterker nog: ik klooi maar wat aan.

Hester Zitvast vertelt over opvoeden

Hester Zitvast vertelt over opvoeden

Niet consequent

Ik heb er drie en het ging met mij als perfecte moeder al mis toen ze nog maar net geboren waren. Ik heb namelijk geen borstvoeding gegeven. Tot drie keer toe niet, dat leek me namelijk helemaal niks.

Maar goed, dat is puur praktisch, niet opvoedingstechnisch. Want daar laat ik ook steken vallen. Zo ben ik alleen consequent in niet consequent zijn. Mijn 'nee' wordt vrijwel altijd toch een 'ja'. En ze weten dat ook. Grote hilariteit als ik weer eens op mijn strepen ga staan en de kinderen mij er uit alle macht af proberen te duwen. En het lukt ze meestal ook nog…

Nee is ook een antwoord

Neem nou mijn middelste. Ze is 12 jaar oud, extreem leuk, maar ook extreem manipulatief. Wat zij wil, krijgt ze ook voor elkaar. Als ze wil logeren en het komt mij eigenlijk niet zo goed uit, dan wordt het hele verhaal zo gedraaid en bijgeschaafd dat er uiteindelijk toch linksom of rechtsom ergens een gezellig slaapfeestje komt.

En weet je? Ik gun het haar. Ik gun haar de wereld, en meer. En natuurlijk fluistert er dan een opvoedkundig stemmetje in mijn hoofd: 'Nee is ook een antwoord!' En dat roep ik ook wel eens hardop. Maar ja, volhouden hè? Dat is andere koek.

Volwassen worden kan altijd nog

Of de oudste, een geweldig kind, bijna 16 nu. Hij drinkt wel eens een biertje met vrienden en ik vind dat oké. Praat dat maar eens recht bij de mensen die wél goed opvoeden, die de boeken er wél op naslaan en met een pedagogisch talent geboren lijken. Hij heeft zijn prioriteiten niet helemaal bij school liggen en rommelt ondanks een havo/vwo-advies wat aan op de mavo. Prima. Laat hem vooral van zijn jeugd en zijn rijke sociale leven genieten, denk ik dan. Volwassen worden kan altijd nog.

Hij rekt zijn thuiskomst-tijd in het weekend altijd op. Waar ik met 23.00 uur begin, eindigt het na middernacht. Van tevoren bedenk ik dan nog dat er grootse straffen komen van huisarrest en inname van mobiel, tablet én Playstation. Maar als ik dan de volgende ochtend hoor hoe gezellig het was, en ik hem lachend hoor vertellen over de lol met zijn vrienden, dan laat ik al mijn principes weer varen.

Voor de bijl

En ik heb er dus nog eentje, bijna drie nu. Ook daar zijn de keiharde richtlijnen weer ver te zoeken. De touwtjes hangen hier lekker slap, zeg maar. "Nee, je mag je speen niet mee naar Albert Heijn." Het klinkt heel stellig en stoer, maar als de keuze is 'voet bij stuk houden' of haar krijs-scène in volle heftigheid ontvangen, demp ik het geluid toch het liefst met de minuut ervoor verboden speen.

Ook mijn: "Als je nu niet een paar happen van je groenten neemt, krijg je geen toetje-dreigement", heeft ze inmiddels doorzien. Ik ga altijd voor de bijl. Er moet toch iets die buik in? Dan maar een Danoontje.

Makkelijk

Ik laat me bij ongenoegen (was niet in de wasmand, fiets niet in de schuur, lichten laten branden) regelmatig gaan in enorme onverantwoorde schreeuwsessies, die ze met wat gezucht en gesteun van zich af laten glijden. Ik dreig en kom niet na. Ik heb een rubberen ruggengraat. En nu is het heel makkelijk daar wat van te vinden. Daar direct een oordeel over uit te spreken. Te voorspellen dat mijn kinderen over tien jaar volstrekt van het pad zijn. Of onuitstaanbaar gedrag vertonen. Of om ze nu al te veroordelen op basis van mijn openheid.

Geen perfecte manier

Maar doen we niet allemaal maar wat? Klooien we niet allemaal maar een eind raak? En doen we dat niet allemaal vooral met extreem, extreem veel liefde? Hoe kan dat dan verkeerd zijn? En bovenal, hoe kun je dat dan als buitenstaander zo glashard veroordelen? Het is zo makkelijk om vanaf de zijlijn te schreeuwen, leg de lat voor jezelf maar eens wat hoger door dat niet te doen. Door te accepteren dat er simpelweg geen perfecte manier van opvoeden is.

Met liefde

Ik doe het misschien niet goed, maar ik zie in mijn huis wel drie geweldig mooie mensen opgroeien. Voor je er iets van vindt, zou je ze eens een dag moeten meemaken.

Ze zijn uniek, lief, fatsoenlijk, creatief, sociaal en ontzettend grappig. En zolang die ene, tot unaniem perfect gekozen richtlijn voor opvoeden, niet gevonden is, blijf ik doen wat ik nu doe. Met heel veel liefde. En laten we dan voor 2017 met z'n allen afspreken dat we elkaar niet meer zo afzeiken, moeders. Want daar schiet helemaal niemand wat mee op.

Jij op VROUW.nl

Ook je mening delen op VROUW.nl?

Laat 'm hier achter!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.