Vrouw/Verhalen achter het nieuws
938144174
Verhalen achter het nieuws

Verhalen achter het nieuws

’Sta ik daar, met mijn mondkapje...’

De grens met Frankrijk was nog niet open of VROUW-collega Marjolein Hurkmans zat al in de auto. Met wijn in de achterbak. Want je weet nooit hoe streng de regels ter plaatse zijn.

„Wat staat er?”, vraagt de man in mijn leven. Hij spreekt geen Frans. Ik wel. We staan met onze elektrische auto voor een gesloten hek, de batterij bijna leeg. Nog zo’n 600 kilometer te gaan, we hebben nog voldoende energie voor zo’n 75 kilometer.” Hotel gesloten in verband met corona-quarantaine”, lees ik hardop. Achter het hek zien we in de verte de laadpalen staan. Onbereikbaar. Wat nu?

Ziekenhuizen

We hebben er met smart op gewacht, de dag waarop Frankrijk zijn grenzen weer zou openen voor toeristen uit het buitenland. Het was nogal een jaar en als we iets konden gebruiken was het wel een korte vakantie in ons Bretonse huisje. Stel je daar trouwens niet teveel bij voor. Het is niet bepaald een villa met een zwembad; gewoon een oud huisje in een dorp zonder verwarming en met water uit de put. In de winter is het er niet te harden zo koud, en bij een hete zomer moet je douchen met flessen water omdat de put droog staat. Er is niet eens wifi. Maar het is van ons en het is er veilig. Je zit er ver van werk, verplichtingen en voor mijn gemoedstoestand momenteel niet onbelangrijk: ziekenhuizen.

’Iedereen blijft dit jaar in Nederland’, kopten de kranten. ’Echt niet’, dacht ik terwijl ik nieuwssites scande. Het was 15 juni, de dag des oordeels. Mochten we van Macron het land weer in of niet? Het mocht. Diezelfde avond nam ik vakantiedagen op, de volgende dag kocht ik een zwarte sweater (het kan er frisjes zijn) en - hoe bedenk je het - een paar flessen wijn.

Schoonmaken

Nooit eerder nam ik wijn mee naar Frankrijk. Je koopt immers ook geen goudse kaas in het buitenland om mee naar huis te nemen. Maar dit jaar is alles anders. Natuurlijk las ik alles wat ik kon vinden over de Franse mores in coronatijd. Maar net als bij ons, las ik vooral artikelen waarbij het ene precies het tegenovergestelde beweerde van het andere. Het werd er allemaal niet minder verwarrend op. Ja, de winkels waren open. Nee, niet alle winkels waren open. Mondkapjes waren verplicht, maar alleen als iemand er om vroeg. En in de horeca, als je aan de wandel was. Niet als je zat. En alleen binnen. Nee, ook buiten. Afijn de regels in ons eigen land zijn me al niet altijd even duidelijk.

Wel weet ik ongeveer wat ik aantref als ik een paar maanden niet in het huisje ben geweest: een spinnenparadijs en een dikke laag stof. Dan heb ik echt eerst even een glaasje wijn nodig om me psychisch voor te bereiden op de eerste vakantiedag die zoals altijd in het teken van schoonmaken staat.

Mondkapje

Maar om te beginnen zorgde een kekke, blonde Francaise ervoor dat we op onze bestemming aankwamen. Ze stopte met haar grotere en mooiere ’zusje’ van onze auto achter die van ons, belde aan bij het hotelhek en meldde vriendelijk dat ze even wilde opladen. En dat er nog een gegadigde was. Dus mocht u ook een elektrische auto rijden en vakantieplannen hebben; een goede zin om uit je hoofd te leren: ’Bonjour, je voudrais bien recharger ma voiture’. Het polkadot mondkapje kon in mijn tas blijven. Koffie drinken of even plassen was dit jaar niet mogelijk. Op de parkeerplaats na bleef het hotel hermetisch gesloten. Ach, was ik maar een jongetje dan had ik aan een boom genoeg…

Eerlijk? Ik hield mijn hart vast voor de Franse regels. Die Macron, daar moet je niet mee spotten. En de gendarmerie beschikt ook niet altijd over evenveel gevoel voor humor, weet ik door een snelheidsovertreding. Angstvallig sleepte ik op de eerste dag mijn mondkap mee naar de supermarkt voor de broodnodige allesreiniger. Het was een wonderlijke mengelmoes van winkelend publiek. Sommige droegen mondkapjes zoals voorgeschreven, bij anderen bungelde het aan een oor of hing het onderaan de kin. Een enkeling had het als een soort haarband omhoog geschoven en weer anderen droegen helemaal niks. Een ouder echtpaar, keurig bemondkapt, kwam een ander stel tegen. Er werd uitgebreid geknuffeld, de kapjes even opzij geschoven voor de kenmerkende Franse zoenen. Ik liet mijn kapje maar gewoon in mijn tas - niemand zei er wat van - en kocht ook maar meteen een doos wijn. Beter mee verlegen dan om verlegen.

Mondkapje

Onze favoriete strandtent was net weer open. Het nieuwe normaal beslaat in Frankrijk maar 1 meter en dat scheelt enorm in het beeld van de tafeltjes. Alles zag er eigenlijk net zo uit als altijd, behalve dan dat de ober wel een mondkapje droeg. Hij was de enige die ik - tijdens mijn dagen in Frankrijk - heb zien vragen of een klant die binnen van de wc wilde gebruikmaken zijn mond wilde bedekken. Op iedere andere plek werd ook die regel met voeten getreden.

„Ach madame”, zei hij toen ik hem vroeg waarom iedereen zo luchthartig leek om te gaan met de regels. Hij trok er zijn eigen mondkap even voor los: „Er is hier in Zuid-Finistère helemaal niemand ziek geworden. De afgelopen maanden waren er vier coronagevallen in Quimper (de grootste stad van de streek, 20 kilometer verderop), maar die zijn allemaal weer beter. In de Morbihan, ja, daar was het anders.” Hij klakt even met zijn tong. „Maar daar woont dan ook een heel ander slag mensen.”

Voor de foto zet ik even mijn mondkapje op. Ik heb dat ding verdorie niet voor niks meegenomen…

De regels

En mocht jij ook naar Frankrijk gaan, bij dezen mijn belangrijkste bevindingen:

*Mondkapjes zijn officieel verplicht binnen bij benzinepompen en in de horeca als je je verplaatst binnen een restaurant of café. Dat niet iedereen zich eraan houdt, wil niet zeggen dat het niet handig is om er een bij je te hebben. Je zal maar nodig moeten...

*Alle winkels zijn open, mondkapjes zijn niet verplicht, maar ze kunnen er wel om vragen (is mij niet gebeurd).

*Overal staan handenreinigers, het gebruik daarvan is wel verplicht.

*Je wordt verzocht 1 meter afstand van elkaar te bewaren.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.