Vrouw/Culinair
948456058
Culinair

Ik heb de vrijheidsstrijd hoog in het vaandel staan maar van mijn borsten blijf je af

“Wat vind jij eigenlijk van de Free the Nipple Movement,” vraagt mijn dochter. Ik kan er niks aan doen, het eerste wat door mijn hoofd schiet is: “Zit die arme Britney nou weer in de cel? Als ze d’r hoofd maar niet kaal scheert. En wat sneu voor d’r kinderen.”

“Welnee, het heeft niks met Britney Spears te maken die per ongeluk een tepel liet zien,” zegt mijn dochter ietwat ongedurig. “Het is een feministisch dingetje. Social media bant foto’s van vrouwen waarop een stukje tepel te zien is. Terwijl mannen volop met ontbloot bovenlijf geportretteerd mogen worden. En dat zou niet eerlijk zijn.”

Ze kijkt er heel serieus bij. “Vrouwenborsten worden onterecht geseksualiseerd, zegt men. Een moeder die haar baby voedt zou gewoon de vrijheid moeten hebben daar foto’s van te plaatsen, want dat heeft niks met seks te maken.”

Beknotting

Ik twijfel even of ik er een lesje voorlichting tegenaan moet gooien, want baby’s en seks zijn natuurlijk onlosmakelijk met elkaar verbonden, maar in dit geval is dat een beetje flauw.

Dat weet ze, na bijna vier jaar verkering, echt wel. En dat is ook niet het punt dat ze wil maken. Vrouwenborsten zijn gelijk aan mannenborsten en het is een vorm van beknotting om te doen alsof dat niet zo is. Voor je het weet mogen we alleen nog foto’s plaatsen van onszelf in boerka. Met alle gevolgen van dien.

Statement

Normaal gesproken spring ik onmiddellijk op de barricade als de woorden vrouwen, beknotting en bevrijding in één zin voorkomen. Ik ben geboren als feminist en De Boodschap draag ik te pas en te onpas uit.

Maar hey, het gaat hier dus over mijn borsten. Mezelf vierkant achter de Free the Nipple Movement opstellen, houdt dus in dat ik fier met ontblote tepels de straat, of in ieder geval het strand, op moet. Om een statement te maken, de boodschap aan de man en vrouw te brengen. Daar heb ik het niet zo op.

Bovenmaats

Nooit gehad ook. Als kind van de jaren 70 was het in mijn vroege jeugd de normaalste zaak van de wereld dat vrouwen hun borsten vrij en blij lieten bungelen. Ik stond er bij mijn moeder op dat ik een bikinihesje aan mocht. Dat had niks met seksualiteit of schaamte te maken, want daar was ik me als kleuter echt niet van bewust. Ik vond het topje in groen/wit/paars dat ze voor me had gehaakt gewoon heel erg mooi (het was niet echt waterbestendig, maar dat is een ander verhaal).

En ook als puber, in de jaren 80, toen topless zonnen echt nog steeds de normaalste zaak van de wereld was, wilde ik er niet aan. Die borsten van mij waren om te beginnen nogal bovenmaats en met bovenstukje al een bezienswaardigheid op zich en echt lekker vond ik het ook niet om ze maar een beetje te laten hangen.

Met cup H was de potloodtest op mijn 20ste al een onbegonnen zaak. En dan is een beetje ondersteuning echt wel prettig. Eén keer liet ik me door vriendinnen overhalen. Ik was aan het einde van die stranddag zwaar verbrand. Ik had alleen maar panisch op mijn buik gelegen. “Ga je mee een ijsje halen?” “Eh… nee bedankt, ik lig hier goed.”

U doet maar

Voor alle duidelijkheid: leven en laten leven. Iedere vrouw die graag de meisjes buiten wil laten spelen, be my guest. Ik stoor me er niet aan. Van mij mag iedereen doen en laten wat hij of zij wil; u doet maar! We leven in een vrij land en dat wil ik graag zo houden.

Maar hoe enthousiast ik de bevrijding van de vrouw op elk front waarop dat ook nog nodig is ook ondersteun, van mijn borsten blijven ze af.

Opgelucht

“Uitstekende actie,” zeg ik tegen mijn dochter. VROUW staat er vierkant achter. We hebben een heel nummer vol blote borsten deze week. Ik vind dat ik, aangezien ik daar ook een pagina in heb volgeschreven, mijn ding wel heb gedaan. En verder laat ik het even voor wat het is.

Als iedereen de vrijheid moet hebben om zijn tepels in de strijd te gooien, heb ik ook de vrijheid om dat niet te doen. Mijn dochter, genetisch behept met een riante cupmaat én een flinke feministische inborst (sorry, is gewoon een leuke woordspeling), kijkt opgelucht. En daarna gaan we basilicumijs eten, want dat staat te draaien in de ijsmachine. En eindredacteur Mariët wilde graag het recept. Bij deze.

Basilicumijs

Nodig: 45 g basilicum (alleen de blaadjes), 6 eierdooiers, 500 ml melk, 250 ml slagroom, 200 g suiker, geraspte schil van een halve citroen.

Doe alle ingredienten in een keukenmachine of blender en mix tot een gladde massa. Doe deze in een pan en breng aan de kook tot de suiker is opgelost. Laat heel goed afkoelen (in een zo plat mogelijke bak gaat dat het snelst). Doe het mengsel in een ijsmachine. Met een scheutje olijfolie extra vièrge erover, is het ijs extra lekker.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.