Vrouw/Columns & Opinie
949728540
Columns & Opinie

'Nu weet ik het zeker; de wereld is gek geworden!'

VROUW-columnist Patrick van Rhijn ging nietsvermoedend naar het strand van Kijkduin, voor de wind in zijn haar, het ruisen van de zee en de uitgestrekte stilte. Verbaasd keek hij dan ook op toen het op de boulevard stamp- en stampvol was. Waar normaal alleen hier en daar een grijsaard voorbij strompelt stonden nu duizenden mensen. En het rare was, ze stonden allemaal als een zoutpilaar op hun smartphone te staren. Het was het begin van een bizarre ervaring…

Handdoeken gepakt, tas met strandspullen, een set droge kleren... Ik was er klaar voor; een heerlijk middagje strandhangen op Kijkduin met mijn kleintjes, een plek langs de kust die niet zo ziedend druk is als bijvoorbeeld Scheveningen of Zandvoort.

Zwart van de mensen

Maar eenmaal op de gratis parkeerplaats (kom daar trouwens nog maar eens om) was er geen plekje meer te vinden. Dat vond ik op zich al vreemd. In het voorbijgaan zag ik dat het zwart zag van de mensen. Zal wel vanwege een of ander festival zijn, dacht ik nog. Gezellig.

Een heel eind verderop vond ik een plaatsje en met mijn twee schatjes van 5 en 6 jaar oud en een tas vol schepjes en ander strandspul liep ik richting de zee.

Eigen beeld

Eigen beeld

Papa heeft een Pokémon

'Michiel', schreeuwde plots een meisje van een jaar of 14 vlak naast me. 'Wacht even! Wacht even!!! Papa heeft een Pokémon gevonden!!!' Opeens ging me iets dagen. Dit was het verschijnsel waarover ik zoveel in de pers had gelezen. Begin juli, toen ik nog redactie deed voor RTL Late Night, besteedden we er zelfs uitgebreid aandacht aan; het verzamelen van Pokémons met je smartphone.

Eigenlijk voelde het ook toen nog als de ver-van-mijn-bed-show; virtuele wezentjes verzamelen via een app op je telefoon. Niks voor mij, ik heb betere dingen te doen. Maar dit was echt. Dit was hoe de wereld eruit ziet overal waar een of ander geel digitaal wezentje opduikt.

Eigen beeld

Eigen beeld

Zombiefilm

Links waren de duinen en de zee en het strand, maar zover mijn ogen konden kijken stonden groepen mensen stil en met gebogen hoofd op hun smartphones te staren. Niet alleen kinderen, maar groepen volwassen vrouwen en mannen en studenten en eenlingen in pak, allemaal waren ze gefixeerd op hun telefoon. Het leek wel een scene uit een zombiefilm.

Een man van ruim in de 50 liep vloekend door de menigte. De batterij van zijn telefoon was bijna leeg. Een vrouw van rond de 30 stond bij een duin wild met haar mobiel te zwaaien. Ze keek diep ongelukkig. Een muziekje klonk. Opgelucht stootte ze haar vriendinnen aan.

Eigen beeld

Eigen beeld

Bezetenheid

'Ik heb 'm' jubelde ze met rode wangen. Iedereen had een bepaalde gekte, een bezetenheid in de ogen. Met mijn kleintjes liep ik het strand op. Ook daar overal plukjes zombies, samengeklonterd rond een paal of zomaar bij een kuil in het zand.

We lagen nog maar net of het gebeurde. Er ging een siddering door de menigte. Uit het niets kwam de horde in beweging. Een gekte maakte zich meester over de mensen. Als bezetenen begonnen ze te rennen. Eerst een paar, en toen steeds meer. Precies in onze richting.

Eigen beeld

Eigen beeld

Zandkasteel

Mijn kleintjes schrokken en sprongen op mijn schoot. Het was net alsof wij niet op het strand lagen. Ze renden over onze handdoeken en trapten op onze spullen. De kleinste begon te huilen. Een dikke man en zijn vrouw waren over ons zandkasteel gedenderd. Overal om ons heen stonden nu mensen. 'Er zit er een in de branding!' riep iemand. Ik zag niets dan golven.

Ik stuurde een berichtje naar mijn vriendengroepje,met wie ik eens in de zoveel tijd in onze mancave kruip voor een overdadige barbecue of ander lekkers. Met wat foto’s van de menigte erbij. 'Heb jij onder een steen gelegen ofzo?' reageerde er een met lacherige smileys. 'Kijkduin noemt zich de Pokémon hoofdstad van Nederland. Er zijn daar op het strand bijzondere Pokémons te vinden. Het is zelfs op CNN geweest."

Wezenloze blikken

Ik keek vertwijfeld om me heen. Wezenloze blikken en schermpjes zover als ik kon kijken. Was ik nu gek geworden dat ik dit niet wist, of was de wereld nu echt krankjorum geworden? 'Sorry', appte ik terug. 'Maar als ik naar het strand ga check ik doorgaans alleen het weer.' 'Niet zo negatief', appte een vriendin. 'Dat is toch juist leuk? Je hoort in het nieuws alleen maar shit over aanslagen hier en dreiging daar.'

'Dan is het toch heerlijk als er even Pokémon tussendoor komt? En rennen ze, al die mensen?' 'Ja' antwoordde ik. 'Nou dat is dan toch ook alleen maar positief? Beter dan dat ze allemaal met hun luie lijven voor de tv hangen, of achter de computer. Nu hebben ze ook nog flink beweging.' ' Hmm', deed ik. Ik keek naar de wilde horden en probeerde er iets positiefs van te maken.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.