Vrouw/Columns & Opinie
959513321
Columns & Opinie

De vechtscheiding - NIEUW

Deel 1: ’Gaandeweg wordt zijn verhaal erotischer’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze lijken het perfecte plaatje te leven, maar dan slaat het noodlot toe en staan Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar. Vanaf nu elke week hun verhaal vanuit beide kanten bekeken.

Ik word wakker met de stijve van Bas tegen mijn heup. Het is maandag. Ik heb nog helemaal geen zin om wakker te worden, laat staan om te vrijen. Tegen beter weten in hoop ik dat het nog heel vroeg is. Helaas. Een blik op mijn iPhone zegt genoeg. Over vijf minuten gaat mijn alarm. Ik kruip nog dieper onder de wol en negeer de stijve pik van Bas. Dat laat hij niet gebeuren: „Heeeee, psst. Zal ik je eens iets vertellen…” fluistert hij in mijn oor. Ik weet wat er nu gaat komen: vieze praatjes.

Fantasieën

Het is inmiddels een bekend patroon. Bas vertelt mij een spannend verhaaltje. Het begint met een onschuldige situatie, maar gaandeweg wordt zijn verhaal steeds erotischer. Zijn hijgerige stem in mijn nek afgewisseld met strelen en zoenen, zorgen voor een broeierige sfeer. Het verhaal gaat door tot we alletwee opgewonden genoeg zijn om te vrijen. De verhaaltjes van Bas waren in het begin nog pikante varianten op Roodkapje, maar sinds een paar maanden zijn het sm-fantasieën.

Daar heb ik nu geen zin in en evenmin tijd, want de werkweek is weer begonnen. Onze dochter Lente begint vandaag op het sportveld buiten het dorp. Dat is nog een stuk fietsen, dus moet ze op tijd weg. Haar tweelingbroer Storm moet zich om 8 uur voor straf bij de conciërge melden. Nog voor Bas zijn verhaaltje is begonnen, zeg ik: „Over een paar dagen slapen we in dat kasteel. En dan ben ik prinses Anouk en jij ridder Bas. Anouk wordt vastgehouden in het kasteel zodat ridder Bas haar moet redden… Denk daar maar alvast over na” Ik kus hem op zijn voorhoofd en stap uit bed.

Yogamatje

Als ik de tuin inloop voor verse munt, bedenk ik dat ik nog geen oppas heb geregeld voor dat weekendje weg. De tweeling is 14. Wij vinden ze nog te jong om alleen te blijven, al denken ze daar zelf anders over. De vorige keer leverde de ingehuurde oppas een fikse discussie op. Misschien vinden ze het minder erg als ik hun oma, mijn schoonmoeder regel? Ik kan na de yoga even bij haar langsrijden om het te vragen. Dan sla ik twee vliegen in een klap: oppas regelen en aandacht geven aan mijn schoonmoeder. Nog voor ik heb ontbeten kan ik al twee actiepunten afstrepen. Trots geef ik mezelf in gedachte een schouderklopje en pak mijn yogamatje uit het tuinhuisje.

Slanker

Ik ben dol op yoga. Jarenlang heb ik het iedere ochtend in ons tuinhuisje gedaan. Nu de kinderen zelfstandiger zijn, gun ik mezelf echte yogalessen. Iedere ochtend ga ik naar het buurthuis met wat vriendinnen uit de buurt voor de ochtendles. We beginnen om half 9 en zitten om kwart voor 10 aan de koffie. Niet iedereen is zo fanatiek als ik. Of liever: níemand is zo fanatiek als ik. De meesten gaan maar twee keer per week.

Dat is ook te merken: ik ben de enige die op haar hoofd kan staan en zich dubbel kan vouwen. Dat laatste komt ook omdat ik een stuk slanker ben dan de rest. Gelukkig wel. Mijn lieve vriendin Marja komt bij de kaars niet verder dan een duik met haar neus in haar boezem (maar dat is ook niet raar met een cup E). Helaas mist ze de discipline om wat vaker naar yoga te gaan of met me mee te gaan met hardlopen. Het zou haar een stuk strakker maken.

Twintig jaar

Na de yogales rijd ik naar mijn schoonmoeder. Ze woont alleen in een aanleunwoning aan de andere kant van het dorp. Een lief, klein huisje. Ik vind het belangrijk om regelmatig naar haar toe te gaan. Zo kan zij een babbeltje maken. Tegelijkertijd geeft het mij de gelegenheid om haar potjes in de koelkast te controleren op houdbaarheid.

Als ik kom aanrijden staat ma in haar voortuintje te babbelen met de buurman. Het is een oud, wat onverzorgd mannetje. Ik heb niet het gevoel dat zijn kinderen goed voor hem zorgen. „Nee, dìt is de vrouw van Bas”, hoor ik haar zeggen. „Zij zijn al bijna twinitig jaar samen”, vervolgt ze. Ze maakt een verontschuldigend gebaar naar mij alsof ze hem iets probeert uit te leggen wat hij niet begrijpt. De buurman kijkt me aan, bromt iets onverstaanbaars en gaat naar binnen.

Volgende week: Bas.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.