Nieuws/Vrouw
961236191
Vrouw

'Negeren helpt niet meer: Ik heb kanker, en hoe'

Annelies (44) is getrouwd met Frankie (68). Samen hebben zij zonen Rink (13) en Koen (10). In april 2015 kreeg zij de gevreesde diagnose 'uitgezaaide borstkanker'. Op VROUW.nl doet Annelies wekelijks verslag van haar (gezins)leven met deze ziekte.

10-5-2015

Soms lukt het vier keer per dag, soms lukt het niet; genieten van het Nu. Zo verschrikkelijk veel dingen per dag zijn gericht op Toekomst. Of je nu praat over vakantieplannen of over werk of een verbouwing. De kinderen bezig zien. Alles gaat over Later. Als de vanzelfsprekendheid van Toekomst zo weg valt, realiseer je je dat naar het verleden kijken weinig zin heeft en dat Nu slechts overblijft.

Ik blijk daarin nog zintuiglijker ingesteld dan ik dacht. Ik verheug me op dingen als de zon op m'n gezicht, wind door m'n haren, voeten in de zee, m'n kinderen vasthouden, veel lachen en goeie muziek horen. En als het Nu me dreigt te ontglippen, helpt één ding: denken aan de smaak van verse frambozen, fluwelig, een voor een, zachtjes smeltend op mijn tong... ogen dicht.

21-5-2015

Net terug van ziekenhuis en lab. Ik verkeer in een euforische staat van alkalische fosfatase. Waarbij gezegd moet worden dat de euforie gestegen is en de laatste twee waarden significant gedaald. (Met andere woorden: de medicatie doet voor nu even z'n werk en 'significant' blijft een afschuwelijk, maar toch lekker woord.)

25-5-2015

Tussen ziekenhuisbezoeken en onderzoeken door ontstaat een vreemde soort 'comfortzone'. Een waarin het meest confronterende op de achtergrond raakt, waarin ik me richt op thuis, op de kinderen, op de verbouwing die bijna klaar is. Ik ben geneigd me bezig te houden met slechts 'de bijwerkingen' van alle medicatie die ik inneem. (Want echt, die zijn er. Opvliegers, oorpijn, stijve gewrichten, rugpijn, intense vermoeidheid, emotionele incontinentie.... Zo kan ik er nog wel wat opnoemen). Als een volgend bezoek aan het ziekenhuis dichterbij komt, steekt een diepe intense angst toch de kop weer op. Relativeren of negeren helpt niet meer. Ik heb kanker. En hoe.

Het gekke is: ik ben niet slimmer, leuker, bijzonderder, mooier, gelukkiger of belangrijker dan jij. Ik wil, net als jij, niets liever dan mijn kinderen zien opgroeien. Ik wil genieten van het leven, van mijn familie en vrienden en van alle mooie dingen om me heen. Lachen. Leren. Dingen bedenken. Dingen maken. Voelen. Ik wil niet doodgaan. Ik wil leven. Net als jij.

12-6-2015

Trots op Rink. Hij komt met een dijk van een entreetoetsuitslag binnenlopen vandaag. Boven zichzelf uitgestegen. En ik, altijd wars van dat indoctrinerende Cito en die hele toetsbatterij die eraan vastzit, bedenk dat het deze keer wel degelijk iets van volharding, doorzettingsvermogen en inzet laat zien. Je moeder net uit het ziekenhuis en dan zo'n stomme toets maken. Veerkracht wordt his middle name. Go Rink!

18-6-2015

De afgelopen drie dagen de ogen uit m'n hoofd gehuild. Onduidelijk in welke verhouding de input wordt geleverd, maar dat die bestaat uit woede, verdriet, disbalans, (gebrek aan) hormonen, (bijwerkingen van de) medicatie en het gevoel dat de wereld op z'n kop staat, moge duidelijk zijn.

Het goede nieuws: de rust lijkt een beetje wedergekeerd. Maar ik garandeer niks. Echt niet.

11-8-2015

Het derde bezoek aan het AVL. Weer voor zes weken bijgetekend. De positieve lijn lijkt zich voorlopig door te zetten; alle bloedwaardes waren goed en de tumor is nog steeds voelbaar aan het veranderen. Als kleuren en vormen je stemming kunnen weergeven, dan geeft de kunst aan het plafond in het ziekenhuis een goede indicatie. Het blijft een heen en weer geslingerd worden tussen vrees en hoop. Het ene moment krachtig, het andere moment een vaatdoek. Van donker naar licht, van licht naar donker. En dat zes keer op een dag. Minimaal.

Om over de nachten maar niet te spreken. De overtuiging dat 'het mentale' van veel grotere invloed is op het fysieke dan menigeen denkt, wordt sterker en sterker bij mij. De optimale kracht (en dus genezing, vermoed ik) zit in een ultieme synergie tussen lichaam en geest. Hard werken. Maar ik ga ervoor.

Gebundeld

De columns van Annelies zijn gebundeld in het boek 'De smaak van frambozen' dat rond deze maand uitkomt. Daarin belicht zij de onwerkelijke omwenteling, haar donkere en lichte momenten en het leven met kanker binnen een gezin. Zij benadrukt echter niet zo zeer het ziek zijn als wel de kracht en kwetsbaarheid die dit ook kan opleveren.

Om het boek te kunnen maken startte zij een crowdfundingactie. Annelies: "Een deel van de opbrengst doneer ik aan Pink Ribbon (valt sinds een jaar onder KWF Kankerbestrijding, red.) en Borstkankervereniging Nederland."

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.