Vrouw/Seks & Relaties
961891501
Seks & Relaties

Feuilleton - De Vechtscheiding

De Vechtscheiding deel 57: ’Zal ik het nog fijner maken...’

Net als ik me helemaal wil overgeven slaat er een deur dicht. Hard. En van dichtbij.

Net als ik me helemaal wil overgeven slaat er een deur dicht. Hard. En van dichtbij.

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

Net als ik me helemaal wil overgeven slaat er een deur dicht. Hard. En van dichtbij.

Net als ik me helemaal wil overgeven slaat er een deur dicht. Hard. En van dichtbij.

Typisch Bas. Nooit een gesprek afmaken, altijd weglopen als het moeilijk wordt. Ik pak mijn telefoon en begin te typen. Over zijn zwakke karakter, dat hij alleen nog maar zijn mannelijkheid achterna loopt en dat hij die paar denkende hersencellen die hij nog heeft eens aan het werk moet zetten.

Oma

Mijn epistel wordt steeds mooier en steeds langer. Af en toe scroll ik terug om het verhaal puntiger en scherper te maken. Maar dan komt de tweeling binnen en laat ik Bas voor wat ’ie is. „Waar is papa?” vragen ze. „We zouden bij oma gaan eten.”

„Ik denk niet dat dat doorgaat, schat. Papa is net weggegaan en zei niets over oma.” Ik begin voor de sfeer alvast met wat pannen te rommelen. „Sorry mam, we willen naar oma. Daar zijn we al heel lang niet geweest. We nemen de hond wel mee. Misschien komt papa daar wel naar toe.”

„Zal ik jullie brengen?” bied ik aan. „Hoeft niet. Ze kan in mijn fietsmand.” Dat ziet er heel schattig uit. Tegen mijn wil in smelt ik bij het beeld van het kleine hondenkoppie boven de fietsmandrand. Ik maak snel een foto. De pup zelf is minder enthousiast en wurmt zich weer uit de fietsmand. Uiteindelijk besluiten ze toch van mijn aanbod gebruik te maken en breng ik ze alle drie naar oma.

Knipoog

We zijn nauwelijks daar als Storm een appje van Sem krijgt: „O, sorry mam. Sem vraagt of ik pizza kom eten. Wil je me daar naartoe brengen?” „Natuurlijk schat,” antwoord ik en draai de auto. „Weet jij dan waar het is?” Ik kleur tot in mijn haarwortels. „Ja, ik heb je al een keer daar afgezet, toch?” stamel ik. „Weeknie,” antwoordt Storm.

Als we voorrijden, komt Samuel naar buiten. „Waar heb ik dit bezoek aan te danken?” roept hij enthousiast. „Jullie hebben pizza, dus mijn vegetarische roerbak delft het onderspit,” zeg ik breed lachend. „Pizza?” antwoordt hij grijnzend. „Dat zou best kunnen. Sem is bij zijn moeder en daar brommert wel vaker iets te eten naar binnen. Ik ben vanavond helemaal alleen, want ook mijn dochter laat net weten dat ze niet hier is vanavond.”

Hij knipoogt veelbetekenend. Ik voel mijn blos opkomen en zend hem een waarschuwende blik met een knik naar Storm. Die is echter druk met zijn telefoon.

Slappe tekst

Nadat ik Storm heb afgeleverd, app ik Samuel: ’Ja, leuk…’ Er komt een smiley terug. Mooi. Voor ik de auto weer start, verstuur ik de app naar Bas. Dan is dat maar klaar en kan mijn telefoon voor die avond uit. Bas reageert vrijwel direct met een ultiem slappe tekst. Hij eindigt met een vraag naar de hond. Ik heb geen zin om op de laatste vraag in te gaan en stuur hem de foto van Lente met de hond in het fietsmandje.

Maar net voor ik mijn telefoon uit kan drukken appt Marga, de schoonmaakster van kantoor: ’Kom hierheen, hij wil praten…’ Shit, wat een onhandige planning. ’Hou hem bezig,’ app ik terug. ’We zien elkaar morgenavond. Bij jou.’ Dan druk ik mijn telefoon uit.

Stomend bad

Het ruikt heerlijk zoet als ik binnenkom. „Heb je een nieuwe wasverzachter?” vraag ik plagend. „Nee, iets veel beters,” antwoordt Samuel. Hij pakt mijn hand en voert me mee naar de badkamer.

Een bijna bedwelmende jasmijnlucht komt me tegemoet. De geur van een stomend bad. Rondom het bad staan kaarsjes, via de boxen klinken klankschalen. „Wat mooi,” zucht ik. Samuel neemt mij in zijn armen. Onze lippen vinden elkaar; even is die grote tong weer in mijn mond, maar met een paar slinkse hoofdbewegingen van mij verlaat zijn mond de mijne en dwaalt verder over mijn hals.

Zijn handen volgen. Langzaam kleedt hij me uit en helpt me dan in bad. Ik zak weg in het geurige schuim. „Dit is fijn,” kreun ik. Ik gluur door mijn wimpers naar hem: Samuel kleedt zich ook uit. Het zachte licht van kaarsjes danst op zijn ontblote bovenlijf. Ik prijs me gelukkig met zijn waterpolosport.

Deur

Hij glijdt tegenover mij het water in. „Zal ik het nog fijner maken,” vraagt hij. „Graag...” Hij zet zijn grote handen in mijn nek. Ik knor van genoegen. Samuel blijkt ook nog een goede masseur. Alle spanning uit mijn nek wordt vakkundig weggekneed. Na mijn nek gaat hij verder met mijn schouders, mijn armen en tot slot mijn rug. Ik ontspan. „Leun maar naar achter,” fluistert hij, „ik hou je in de gaten.”

Ik laat me verder in het warme schuim zakken. Dit is pas echt relaxen. Wat een goede manier om de avond zonder kinderen door te komen. Maar net als ik me helemaal wil overgeven, slaat er een deur dicht. Hard. En van dichtbij. Ik schrik overeind: „Wie is dat?” Samuel haalt zijn schouders op: „Er zijn maar een paar mensen die de sleutel van dit huis hebben…”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.