Vrouw/Seks & Relaties
969596927
Seks & Relaties

Feuilleton - De Vechtscheiding

De Vechtscheiding deel 45: ’Het huis is nu van mij, Anouk’

Dakloze vrouw

Dakloze vrouw

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

Dakloze vrouw

Dakloze vrouw

Lara briest en brult door de telefoon en ik heb geen flauw idee waar ze het over heeft. „Doe nou even rustig. Ik heb niets getekend,” zeg ik als ze even stil is. „Ik ben toch niet blind, Anouk. Ik heb het hier voor me liggen. Een document waarop jij afstand doet van het huis. Ondertekend door jou.”

Goedgelovig

„Dat zou ik toch nooit…” begin ik, maar dan valt het kwartje. Bij die hele stapel documenten die ik laatst voor Bas moest tekenen, moet dit document hebben gezeten. Ik heb niet meer goed gekeken wat ik tekende. Ik dacht dat het voor school en de zaak was en liet me opjutten door Bas.

Het bloed stroomt uit mijn wangen weg. „Ik kom er zo aan,” zeg ik tegen Lara. Gehaast neem ik afscheid van de kinderen en werp de vader van Sem een snelle glimlach toe, dan zet ik koers naar Lara.

„Is dit jouw handtekening of niet?” Zodra ik zit, kwakt ze een papiertje onder mijn neus. Het is inderdaad mijn krabbel. Wat ben ik toch een rund. Een goedgelovige rund. „Ja, dat is mijn handtekening.”

Ze knikt kortaf: „En hoe komt die daar?” „Ik heb het niet gezien. Ik denk dat Bas het document in een stapel documenten heeft gestopt die ik moest tekenen. Daarmee stond hij afgelopen week op het werk voor mijn neus. Gedeeltelijk waren het papieren voor het kamp van de kinderen en nog wat zaken voor de overdracht van mijn werkportefeuille. Er was haast bij...”

„Dus jij hebt niet goed gekeken,” maakt Lara mijn verhaal hoofdschuddend af. „Hoe kun je zo stom zijn Anouk?” Ik haal vertwijfeld mijn schouders op. „En nu?” vraag ik met een klein stemmetje. „Kun je het weer goed maken?”

Lara schudt misprijzend haar hoofd en zucht nadrukkelijk: „Natuurlijk, maar dat heeft wel tijd nodig. Het is het slimst als jij nu zelf eerst met Bas gaat praten. Vertel hem niet boos, maar heel rustig wat het met je doet en wat het met de kinderen zal doen. Verwijs naar die mediationsessie. Misschien komt hij tot inkeer.”

Ik heb er een hard hoofd in. Zodra ik buiten sta, bel ik mijn werk af. „Jij ook al,” snauwt Roxy. „Bas laat het ook al afweten.” Ik mompel iets onverstaanbaars en stap op mijn fiets. Ik weet genoeg.

Toilettassen

Als ik aan kom fietsen, staat Bas’ nieuwe Tesla op de oprit. Ik kwak m’n fiets tegen mijn gewoonte in tegen de heg en loop naar de keukendeur. Dicht. Dat vreesde ik al. Ik vis de sleutel uit mijn tas en wriemel hem in het slot. Omdraaien lukt niet. Ik denk dat ik te veel tril van zenuwen. Nog een keer proberen. Weer niet. Dat is raar. Ik loop om het huis heen.

Er hangt iets aan de voordeur. Als ik dichterbij kom, zie ik een tas vol met mijn toilettassen. Boven op ligt een kaart met in Bas’ mooiste handschrift een opmerking over de verse lakens in het tuinhuis… probeert hij daarmee te zeggen dat ik voortaan in het tuinhuis slaap?

No way. Woedend bel ik aan. Er begint een hond te blaffen, maar verder gebeurt er niets. Ik druk de bel lang in en klepper met de brievenbus, maar er gebeurt nog steeds niets. Ik hoor wel het blaffen van een jonge hond, maar ik kan me niet voorstellen dat dat geluid van binnen komt. Bas weet dat ik niet van dieren in huis hou.

Woedend druk ik weer de bel in. Dan gaat er een raam boven open en steekt Bas zijn hoofd erdoor: „Anouk. Ga weg. Je hebt er zelf voor getekend, dus nu is het huis van mij.” „Dat kun je niet maken Bas.” Ik zeg het hem bijna smekend: „Ik woon hier met de kinderen. Je kunt ons niet zomaar op straat zetten.”

„Ik zet de kinderen ook niet op straat,” antwoordt hij. „Ik neem alleen het huis van jóu af. De kinderen kunnen hier blijven wonen.” „Maar dat is toch super verwarrend voor ze? Ze zijn net gewend aan de situatie dat ik hier leef. Alleen. Met hen.” Ik begin radeloos te worden.

Bas geeft geen centimeter toe: „Kinderen zijn flexibel. Ik woon nu in het huis, jij kunt in het tuinhuisje. Of terug naar je ouders als je dat fijner vindt.” Dat in ieder geval niet. Ik zucht. Wat nu? Bas verdwijnt weer naar binnen en klapt het raam dicht.

Vertwijfeld loop ik terug naar mijn fiets. Zal ik naar zijn moeder gaan of een paar nachten in een hotel slapen? Ik gooi mijn tas in mijn rietenmandje en wil net opstappen als er een auto voor de oprit stopt. Tot mijn verbazing stapt de vader van Sem uit: „Ha fijn, je bent nog hier. We moeten de jongens ophalen. Het is goed mis.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.
safe-and-fast iconVeilig betalen
box icon14 dagen bedenktijd
safe-and-fast iconVeilig betalen
box icon14 dagen bedenktijd