Vrouw/Columns & Opinie
971536933
Columns & Opinie

Columns & opinie

Margriet viel 11 kilo af: ’Haal ook je slanke ’ik’ tevoorschijn!’

Journalist Margriet Marbus weet hoe het is om extra kilo’s aan lichaamsgewicht met zich mee te dragen. Ze weet hoe het voelt en kijkt er niet met heimwee op terug. Alles behalve.

Dik

Een poosje terug was ik te dik. Nou ja… Zeg maar liever gewoon ’dik’. Ik woog 94 kilo met een lengte van 1.77. Ziekenhuis, bedlegerig, Netflix, chocolade en nul beweging waren de oorzaak.

Het was goed om eens te voelen hoe dat nu was: dik zijn. En fijn was het niet. Ik heb altijd zo zesenzeventig, achtenzeventig kilo gewogen. Leek me prima met mijn lengte. En nu dit.

Moeite hebben met je veters vastknopen, kortademig zijn, mijn huid werd slecht, onder mijn armen voelde ik het zweet tussen mijn vetkwabben plakken. Putten in mijn benen en bovenarmen. En mensen keken naar me met een blik van: ’zo, die is te dik!’

Ik zag het. Ik voelde het. Zelfs als ze niet keken. Ik zag het zelf namelijk ook meerdere keren per dag en wist hoe ik eruitzag: te dik. Nee, niet fijn, dik zijn.

Verslaving

Eten was een verslaving geworden. Net zoals te veel drinken of roken, kan snoepen en snacken ook een verslaving zijn. Je raakt gewend aan de snacks, eten geeft een lekker gevoel. Je lijf, dat ben jij niet. Het lichaam heeft zijn eigen grillen en kuren met klieren die hormonen afscheiden die ’lekker!’ zeggen, na een reep chocolade.

Je kijkt in de spiegel en je ziet jezelf. Dat denk je, althans. Maar zo is het niet. Je ziet je lichaam. De persoon die daarin huist: dat ben jij. Veel mensen zeggen: dit ben ik nu eenmaal, take it or leave it. Maar zo is het niet. Je lijf leeft een zelfstandig leven. Met je verstand moet je dat goed verzorgen en in toom houden. En dat is niet makkelijk met een chemische huishouding die andere signalen afgeeft. Dat lijf zegt: chocola! Maar jij, daarbinnen in dat lichaam, moet de leiding nemen.

Dit wetende, en toen ik eenmaal fysiek weer op orde was, ben ik daarom aan de slag gegaan. Ik liet een maagballon plaatsen en ging sporten. En minder eten dus, daar hielp die maagballon lekker aan mee. Gezonder eten ook vooral.

Het lichaam geeft uiteindelijk wel mee. Gaat direct gelukshormonen aanmaken als je sport en gezond eet. Je voelt je goed. Mentaal ook, omdat je iets doet waarvan je weet dat het goed voor je is. Langzaam kwam ik weer in die gezonde modus. En langzaam verdwenen die kilo’s toen weer. Voelde ik me weer beter. Minder onzeker. Al met al zat ik letterlijk beter in mijn vel.

Moeilijk

Ik veroordeel niemand die te dik is. Het is gewoon hartstikke moeilijk om met doorzettingsvermogen dat lijf in toom te houden, die kilo’s kwijt te raken. Dat weet ik nu. En de onzekerheid, eigenlijk niet de deur uit willen, moeite hebben met bewegen ook: dat helpt ook al niet mee.

Maar het kan, afvallen. Nee: het moet. Te veel eten is net als roken of te veel alcohol drinken: je weet dat je moet stoppen. Je weet dat die gewoonte je sloopt. En toch duurt het en duurt het maar voordat je jezelf er 200% toe kunt zetten om het te laten. Maar het moet!

We worden op dit moment, in deze tijd, allemaal zo makkelijk heel oud op een gezonde manier. De levensverwachting is nog nooit zo hoog geweest. Waarom dat dan saboteren, leuk oud worden? Want je wordt niet leuk oud met versleten knieën omdat je steevast te veel kilo’s op die knieën laat rusten. Met diabetes die op de loer ligt.

Je eigen slechte gevoel over je lijf werkt ook niet mee. Stress - want dat krijg je als je je bekeken voelt en slecht voelt over je lijf - zorgt voor een verminderde aanmaak van witte bloedlichaampjes en daardoor heeft allerlei ongein meer vat op je lijf.

Corona

Vandaag de dag is dat helemaal duidelijk. Neem een ziekte als corona. Dikke mensen blijken veel kwetsbaarder te zijn voor deze ziekte. Het lijf heeft gewoon al te veel hooi op de vork, het kan het er niet bij hebben. Met als gevolg: meer kans om op de ic te belanden.

Zodra ik me weer vrij kon bewegen en de tijd van ’even rustig aan doen’ op doktersadvies voorbij was, stond ik ik naast mijn bed met moeite mijn schoenveters vast te maken en gíng ik lopen. Ik wil wél leuk oud worden. Met goede knieën en zonder diabetes of andere ellende die het leven een stuk minder leuk maken dan wat het kan zijn.

Ja. Het kost even moeite. En doorzettingsvermogen. En onzekerheid en twijfel: ’zouden die kilo’s er echt nog wel af gaan?’ Ja! Er moest even een knop om. Maar ik ging wandelen en ik liet die frisdrank en die wijn of dat biertje een poosje voor wat het was.

Ik kocht gewoon geen ongezonde spullen voor in huis meer. Ja, de kids gingen zeuren en mijn man ook. Maar die kunnen ook zelf naar de supermarkt. En toen ik uitlegde dat ik me er zeer slecht van ging voelen, dat dik zijn, en er moeite mee had geen ijsje te pakken als het voor mijn neus lag, snapten ze het. Gelukkig.

Hongergevoel

Dus: stop met snoepen en snacken en beweeg! Eet niks meer na het avondeten, maar drink een pot kamillethee voor de tv. Je krijgt zo voldoende vocht binnen, plus dat het je rustig maakt. Het drukt je stresshormonen (cortisol) de kop in, die voor dat hongergevoel in je buik zorgen.

En dan, na een week, zijn die eerste kilo’s weg. De kop is eraf. En langzaam maar zeker voel je je beter over jezelf. Ga wandelen, neem de trap, niet de lift. Drink genoeg glazen water per dag, vooral voor het eten. Simpele dingen, stapje voor stapje. Al die kleine beetjes helpen.

Opluchting

Ik weeg nu 11 kilo minder dan ik op mijn dikst was en kan veel oude kleren weer aan. Pfff… wat een opluchting. Nee, ik schrijf dit niet om mensen te veroordelen. Ik schrijf dit om iedereen die weet dat ze eigenlijk te dik is, een hart onder de riem te steken.

Weet dat in je lichaam altijd en elke dag je slanke ’ik’ verborgen zit. Haal haar tevoorschijn. Doe het! En word gezonder en mooier en gezelliger dan je was. Want dat is één ding dat zeker is: wie zich energiek voelt en goed over zichzelf, is een leuker mens. Voor zichzelf en ook voor anderen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.