Vrouw/Seks & Relaties
973295747
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 149: ’Hij ruikt naar whisky, alle alarmbellen gaan af’

„Als mijn heup en schouder ontbloot zijn, draai ik me bovenop Bas voor onze goedmaakseks.”

„Als mijn heup en schouder ontbloot zijn, draai ik me bovenop Bas voor onze goedmaakseks.”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (16). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

„Als mijn heup en schouder ontbloot zijn, draai ik me bovenop Bas voor onze goedmaakseks.”

„Als mijn heup en schouder ontbloot zijn, draai ik me bovenop Bas voor onze goedmaakseks.”

Mijn maag keert om als de Belg vertelt over het bordeel. Ik weet niet hoe snel ik het gesprek moet beëindigen en spurt dan naar het toilet om mijn maag te legen. Dit had ik niet verwacht. Ik pak mijn spullen en zonder iets te zeggen verlaat ik het kantoor. Ik begin te lopen. Tot ik thuis ben en mezelf weer enigszins herpakt heb. Het vaagmisselijke gevoel is er nog steeds. Ik zie op mijn telefoon dat Bas me probeert te bereiken. Ik negeer hem. Uitgeput zet ik de douche aan en maak een pot thee.

Eer

Aan het begin van de avond probeert Bas me nog steeds te bereiken. Dan stoppen zijn pogingen. Zou hij Brussel gebeld hebben en weet hij nu dat ik alles weet? Waar blijft hij trouwens? Wat ga ik doen? Hem confronteren met mijn kennis over het bordeel? Dan kan ik niet anders dan ontzettend boos worden. Ik moet wel de eer aan mezelf houden. En dan? Zijn we dan voor zondag weer tot bedaren gebracht? Kunnen we dan het gesprek met de kinderen aan, zonder dat het ontspoord? Of moet ik gewoon maar net doen alsof ik van niets weet? Dan kunnen we in ieder geval rustig het gesprek met de kinderen voeren. Ik besluit voorlopig mijn mond te houden.

Maar als Bas aan het eind van de avond bij me in bed kruipt ben ik dat goede voornemen al weer vergeten. Hij ruikt naar whisky. Alle alarmbellen gaan af. Ik vergeet mijn goede voornemen en werp hem meteen mijn bordeelkennis voor de voeten. Hij reageert verbaasd en zegt dat hij er alleen iets gedronken heeft. Geloof ik dat? En dan nog, kan ik boos worden op iets wat voor onze hereniging is gebeurd? De rest van de nacht lig ik wakker en overweeg mijn opties.

Schouderbandje

De volgende ochtend word ik wakker van een zonnestraal die door de gordijnen piept. Bas ligt achter me en heeft een hand op mijn heup. Hij snurkt. Bij iedere uitademing schuift hij mijn zijden nachthemdje een beetje omhoog. Ondank alles moet ik in mezelf giechelen. Op zijn ritme laat ik de schouderbandjes een klein stukje zakken. Elke keer als de stof over mijn heup omhoog glijdt, glijdt het bandje een stukje naar beneden. Bas’ ademhaling versnelt. En dan besluit ik om hem te geloven. Ik wil verder. Als mijn heup en schouder ontbloot zijn, draai ik me bovenop Bas voor onze goedmaakseks.

We zitten zondag met ons viertjes rond de keukentafel. Ik heb een uitgebreide lunch gemaakt. Het is weer gewoon gezellig. Lente kletst honderd uit; Storm stort zich op het eten en plaagt tussendoor zijn zus. Bas straalt als de trotse huisvader. Het voelt ongemakkelijk om nu het onderwerp van vandaag aan te snijden. Zonde van de sfeer. Ik troost mezelf met het idee dat over een week een dergelijke setting weer heel normaal is, maar dat we nu even door de zure appel heen moeten bijten.

Namasteetjes

Ik knik naar Bas. Hij trapt af: „We hebben natuurlijk al los met jullie gesproken, maar het leek ons, jullie moeder en ik, goed om ook even met ons viertjes over de situatie te praten.” Lente legt haar bestek neer: „Juist.” „We hebben naar jullie geluisterd”, ga ik verder. „We weten wat jullie van de situatie vinden. Nu horen we graag wat jullie nodig hebben om weer een gezin te zijn.” Ik zie dat de kinderen een blik uitwisselen. Blijkbaar hebben ze hier al over gesproken. „Wat nodig is, is dat je niet praat alsof we op een yogamat zitten. Namasteetjes.” Storm en Bas proesten.

Ik zwijg beledigd. „Laat ik het dan zo zeggen: Wanneer voelt het weer goed?” vraagt Bas. „Als jullie beloven nooit meer te gaan scheiden”, antwoordt Lente. „Het leven kent geen garanties, liefje”, zegt Bas zachtjes. „We gaan daar heel hard aan werken, maar kunnen niets garanderen.” „Hoe dan”, vraagt Storm opeens. „Wat gaan jullie nu anders doen?” Touché. Hier hebben Bas en ik nog niet over gesproken. We beloven met een plan te komen.

Navigatie

Ik ben aangenaam verrast over de volwassen toon van Storm. Het wordt al een echte kerel. De volgende dag gaat die hoop weer in rook op. Hij appt dat hij zijn fietssleutel kwijt is en dus niet weg kan. Alweer. „Waar ben je dan?” Op de sportvelden van school.” „Waar is dat?” „Achter in het dorp. Tegen Saarland aan. Papa heeft mij eergister gebracht. Het adres staat vast nog in zijn navigatie.” Ik beloof hem over een uur op de velden te zijn met Bas auto. Daar past zijn fiets achterin. Ik maak mijn werk af en haal de sleutel van Bas. Terwijl ik de stoel en spiegels aanpas aan mijn lengte, laat ik de navigatie alvast zoeken naar het adres. Dat moet nog bovenin zitten: „Goedemiddag”, zegt de Vlaamse. „Zoekt u Saartje?

Meer VROUW

Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.