Vrouw/Seks & Relaties
977867361
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 118: ’Zwanger worden van jou gaat niet zo makkelijk’

„Zwanger worden van jou gaat niet zo makkelijk.”

„Zwanger worden van jou gaat niet zo makkelijk.”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (16). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

„Zwanger worden van jou gaat niet zo makkelijk.”

„Zwanger worden van jou gaat niet zo makkelijk.”

Onvruchtbaar

Volledig uit het veld geslagen staar ik Sara aan. Begrijp ik het nou goed? Heeft ze me alleen maar laten komen als fokstier? Is dat het enige wat nog telt voor haar? Een kind. Ongeacht van wie en op welke manier. „Meen je dit nou?” vraag ik. Ze knikt stuurs. „Je hebt me alleen maar laten komen om je te bevruchten?”

„Dat klopt.” Ze ontwijkt mijn blik.

„Jij bent heel fout bezig”, begin ik. „Je wilt koste wat kost een kind. Heb je er weleens over nagedacht hoe dat voor anderen moet zijn? Voor mij bijvoorbeeld. En erger nog: hoe het is voor een kind om onder deze omstandigheden verwekt te worden?”

„Daar komt het kind niet achter.” Terwijl ze op haar rug ligt trekt ze haar knieën op en slaat haar armen er omheen. Ze schommelt. „Als het lukt tenminste. Zwanger worden van jou gaat niet zo makkelijk.”

„Daar hebben we het over gehad. Je moet het tijd geven.”

„Tijd of geloof?”

„Geloof waarin?”

„Geloof dat jij vruchtbaar bent.”

Het bekende bloed en nagels verhaal. „Doe niet zo achterlijk. Je moet eens ophouden met die verdachtmakingen.”

Sara schommelt zichzelf heen en weer en zegt pesterig „Waarom laat je je dan niet testen? Dat heb ik wèl gedaan. Mijn vruchtbaarheid is in orde.”

„Waarom zou ik? Storm lijkt sprekend op mij.” Sara zegt niets, maar grijnst superieur. Ik trekt het niet meer. Het moet stoppen. Zonder er verder over na te denken geef ik haar een harde duw. Het enige wat ik wil is dat al mijn kostelijke zaad weer uit haar stroomt. Maar uiteindelijk duw ik harder dan dat. Ze rolt om en valt van het bed. Niet hard, maar dat maakt niet meer uit.

Sara is razend „Donder op”, krijst ze. „Ik kan wel wat beters krijgen, Bas. Denk je nou echt dat jouw zaad zo bijzonder is?”

„Waarom maak je er dan zo’n toer van?”

„Om te bewijzen dat ik gelijk heb. Jij bent onvruchtbaar. De tweeling is niet van jou.”

Ik kleed me aan en verlaat zonder nog een woord te zeggen het huis. Ik ben niet onvruchtbaar. Ik heb twee kinderen die als twee druppels water op me lijken. Althans Storm. Lente lijkt op Anouk. Opgelucht verlaat ik de benauwde nieuwbouwwijk. Gelukkig hoef ik hier niet meer te komen. Ik ben even helemaal klaar met de spelletjes van Sara. Ze was ooit zo lekker nuchter. What you see is what you get. Recht door zee. De laatste tijd is ze achterbaks en emotioneel. Net Anouk. Ik zucht. Als je nieuwe liefde op haar slechtst doet denken aan je ex-vrouw dan val je blijkbaar in herhaling. Iedere keer dezelfde valkuil van goede seks.

Gelijkenis

Op zaterdagochtend drink ik koffie met mijn moeder in haar tuintje. Ze vindt het prima dat ik nog even blijf, zolang ik maar wel een plan heb. Om haar gerust te stellen zeg ik dat ik daar druk me bezig ben. In werkelijkheid gun ik mezelf een break van alle plannen. Ik ben even klaar met scheiden. De opmerkingen van Sara over mijn vaderschap knagen nog steeds aan me. Natuurlijk twijfel ik niet aan mijn vaderschap, maar toch laat het me niet los. Ik heb een doos met oude foto’s van zolder gehaald en ga daar nu doorheen. „Kijk, precies Storm”, zeg ik over een van mijn babyfoto’s: een net geboren Bas onder een lakentje met een mutsje op. Mijn moeder pakt de foto aan en knikt glimlachend „Ja, net Storm.”

„En deze”, ik geef haar een foto van een kleuter die tegen een bal trapt. „Storm kijkt ook zo verheerlijkt als hij een voetbal ziet.” Ik geef haar het prentje en dan schiet ze in de lach „Ja, zo kan Storm ook kijken. Alleen ben jij dit niet. Dit is Kasper.”

„Joehoe”, klinkt opeens de stem van Anouk. „Zijn jullie in de tuin?” Ze komt met de fiets aan de hand aangelopen. „Mijn auto start niet en ik heb Lente beloofd haar op te halen van het hockeyveld. We gaan shoppen. Kan ik jouw auto lenen?”

„Ik heb hem vanmiddag zelf nodig, maar ik kan jullie wel brengen”, antwoord ik.

„Graag.”

„Zaten jullie lekker op memorylane”, vraagt Anouk als we wegrijden.

„Ja, even keuvelen met mijn moeder. Het viel me op hoeveel Storm op me lijkt. Als je onze babyfoto’s naast elkaar houdt, kan zelfs mijn moeder niet meer vertellen wie wie is.”

„Ik wel”, pocht Anouk. „Mijn baby’s waren mooier en veel beter gekleed.”

„Ja, ik ben de baby in confectie”, lach ik. „Maar hij lijkt wel op mij”, zeg ik er snel achteraan.

„Ja, hij lijkt op jou en zij lijkt op mij”, beaamt Anouk.

„Precies”, zeg ik trots.

„Vind je dat belangrijk”, vraagt ze.

Ik slik, verzamel moed en vraag: „Anouk… ze zijn toch echt van mij?”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.