Vrouw/Columns & Opinie
984046165
Columns & Opinie

’Afvallen voor het oog van de camera: rot toch op’

Mariëlle verbaast zich deze week over programma’s als Obese waarin een kandidaat met met de camera wordt gevolgd in het afvalproces. „Het is niets meer en niets minder dan ordinair aapjes kijken.”

„Goed inzoomen op die vetrollen, dramatisch muziekje erachter en een onheilspellende voice over: ‘De helft van de Nederlandse bevolking heeft overgewicht. Wij bieden negen kandidaten met obesitas dé kans op een gezond leven.’ Nou, van harte gefeliciteerd hoor, jullie hebben een goede daad verricht. Puntje erbij op de karmaladder.

In de eerste uitzending van het nieuwe seizoen Obese maken we kennis met Iris (30). Terwijl ze met tranen in haar ogen in de spiegel kijkt, vertelt ze dat ze walgt van haar lichaam. Ik zie iets anders: een vrouw die er aan de buitenkant hartstikke mooi uitziet, maar die mentaal helemaal niet lekker zit. Ik denk namelijk eerder dat het probleem daar zit, dan in de vorm van haar lichaam. Toen ze slank was, voelde ze zich ook niet happy en vond ze zichzelf ook te dik. Toch wordt afvallen geopperd als dé manier om haar problemen op te lossen. Ze wordt op dieet gezet, sport zich een slag in de rondte en vertelt in haar vlogs over alle lekkere dingen die ze nu niet mag eten.

Het programma is nog geen tien minuten bezig en eigenlijk heb ik er nu al genoeg van. Dat irritante inzoomen, de dramatische muziek. Ik heb het niet geteld, maar hoe vaak er niet wordt gezegd dat de kandidaten het ‘te ver’ hebben laten komen… te ver volgens wíé? Als het stigma dat dikke mensen ongelukkig zijn, dik zijn per definitie slecht is en je pas gelukkig bent als je afslankt nog niet bestond, dan wordt het door zo’n programma wel gecreëerd. Want och wat is het knap he, dat deze mensen hun dikke (lees: imperfecte) lichaam zomaar durven laten zien. Wat een lef! Sorry, dat gaat er bij mij niet in.

En natuurlijk zijn er zoveel van dit soort programma’s. Programma’s waarin mensen met wie er ‘iets mis’ is, de ‘juiste’ richting op worden gestuurd. Rot toch op. Het is niets meer en niets minder dan ordinair aapjes kijken. We hebben massaal commentaar op verslaafden die boos reageren als er ‘s morgens vroeg een camera in hun porem wordt geduwd, lachen om iemand met een angststoornis die compleet uit haar plaat gaat als ze een vogel ziet overvliegen en verwijten mensen die diep in de schulden zitten dat ze ’dan maar niet moeten roken’ of ‘hun hond de deur uit moeten doen.’ Ik voel me er ongemakkelijk bij.

Aan het einde van de aflevering is Iris’ hele familie naar de studio gekomen om haar laatste weegmoment te vieren. Ze is 24,5 kilo afgevallen en ziet er prachtig uit, daarover valt niet te discussiëren. Heel fijn dat zij nu beter in haar vel zit, dat gun ik haar oprecht. Jammer alleen dat het tot stand moest komen met behulp van een programma dat alleen maar bijdraagt aan de bestaande stigmatisering van dikke mensen. Mensen die een probleem hebben - in dit geval een negatief zelfbeeld - zijn geholpen met een goede hulpverlener. Niet met een hijgende cameraman in hun nek en een publiek dat vanaf de bank toekijkt en commentaar levert.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.