Nieuws/Wat U Zegt
3537325
Wat U Zegt

’In Bosnië vochten we niet voor volk en vaderland’

De kracht van de Nationale Dodenherdenking verwatert als het niet vooral over de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog gaat, zegt Ronny Naftaniel, de vice-voorzitter van het Centraal Joods Overleg. En daarin staat hij verre van alleen.

De meeste reageerders linken de dodenherdenking vooral aan WOII en zo zou dat ook moeten blijven, zo betoogt u. Criticaster verwoordt het zo: „Gesneuvelde militairen tijdens vredesmissies kun je op andere momenten de benodigde tijd en ruimte geven, maar niet op 4 mei. Deze datum moeten bij iedereen in herinnering blijven als een eerbetoon aan alle Joden die in die periode door de Duitsers zijn omgebracht en als herinnering aan alle mensen die in die periode voor onze vrijheid hebben gevochten.”

Criticaster krijgt bijval uit onverwachte hoek. Bosnië-veteraan Rhodanongor zegt: „Als Bosnië-veteraan (’96-’97) heb ik me altijd wat ongemakkelijk gevoeld over het op een hoop gooien van herdenkingen met de herdenking van WW2. Als ik vervolgens deze zin moet lezen ’Voor de vrijheid wordt nog steeds gevochten, Nederlandse militairen wagen iedere dag hun leven voor volk en vaderland’ krijg ik nog meer last van schaamte. Elke militair die na WOII het leven heeft gelaten, is niet verloren gegaan om volk en vaderland te verdedigen, maar om de politieke agenda van die dag uit te voeren. En elke militair die een maat of ledemaat heeft verloren, wordt zich daar vroeg of laat verdomd bewust van. Dus: laat 4 mei voor die generaties uit WOII die nog leven en als die eenmaal verdwenen zijn kunnen we die dag opnieuw inrichten. Laten we tot die tijd alle overige militaire gevallen herdenken op veteranendag.”

Rjmkanters is korter van stof, maar vindt eigenlijk hetzelfde: „Alleen diegenen die het niets (meer) zegt, willen alles op een hoop gooien waardoor de kracht ervan verloren gaat. Dat laatste mag nooit gebeuren!”

"Waar we over kunnen nadenken is een andere invulling van de herdenking."

Tegenstanders van die stelling zijn er ook in voldoende mate. Bart.j.prins vindt: „Het einde van de Tweede Wereldoorlog is nu 74 jaar geleden. Veel mensen die er in directe zin mee te maken hebben gehad, zullen inmiddels overleden zijn en ook de ’tweede generatie’ raakt behoorlijk op leeftijd. Wat, helaas, gewoon doorgaat is oorlogsgeweld dat nu weer nieuwe mensen treft. Het argument uit het CJO dat ik even vertaal als ’regel je eigen dodenherdenking maar’ snijdt daarom geen hout. Waar we over kunnen nadenken is een andere invulling van de herdenking. (..) Daar is dan ook plaats (maar geen hoofdrol, sorry meneer Naftaniel) voor de Joodse slachtoffers van de gruwel die tijdens de Tweede Wereldoorlog over ze uitgestort is.”

Volgens Berexstone is de discussie allang beslecht: „Het officiële gedenkschrift voor 4 mei luidt: ’Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken wij allen - burgers en militairen - die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en vredesoperaties.’ Daar is verder niets aan toe te voegen, denk ik.”

"Wij herdenken op 4 mei de doden die gevallen zijn in tijden dat ons land in oorlog was"

En de angst van Ronny Naftaniel? Die wordt op termijn onvermijdelijk bewaarheid, denkt Mijngulden.terug: „Naarmate WOII verder in de achteruitkijkspiegel raakt, zullen nieuwe generaties steeds minder behoefte hebben aan een 4-mei dodenherdenking en 5-mei bevrijdingsfeest. Nu zijn de kinderen van WOII-slachtoffers nog in leven, maar als die ook vertrokken zijn naar een betere wereld, dan gaat dit gegarandeerd verwateren.”

En toch zijn er meer mensen die een hang hebben naar een herdenking van WOII. De Ware Christen is daar keihard in: „Wij herdenken op 4 mei de doden die gevallen zijn in tijden dat ons land in oorlog was. Wij zijn nooit in oorlog geweest met Afghanistan, Bosnië, Irak of Mali. Het zou een schande zijn om mensen te herdenken die in verre landen onschuldige mensen hebben gedood zonder dat ons land is aangevallen.”

MarLou zit op dezelfde lijn: „Als we de term dodenherdenking te ruim gaan hanteren, verliest het enorm aan waarde.”

Toch is het belang van herdenken wel bij iedereen helder. Nog wel, maar hoe houden we die boodschap levend? Nou, door onderwijs, zegt GJU: „Nog belangrijker dan een ’kern-herdenking’, is veel beter geschiedenisonderwijs. Want uit enquêtes blijkt telkens dat het met de kennis over WOII bij de jeugd bar slecht gesteld is.”

"Iedereen mag herdenken wat hij wil en wanneer hij wil, maar 4 mei is écht voor de Tweede Wereldoorlog"

Dat denkt ook Mill62662: „Blijven herdenken is belangrijk, omdat anders onze vrijheid vanzelfsprekend wordt, wat het niet is. Juist de jeugd moet hiervan doordrongen worden omdat er veel te makkelijk over gedacht wordt.”

Rietje65 laat iedereen in zijn waarde: „Iedereen mag herdenken wat hij wil en wanneer hij wil, maar 4 mei is écht voor de Tweede Wereldoorlog.”

En H.oppa tenslotte, vindt het belangrijker dát we herdenken dan wát we herdenken: „Het gaat (te) vaak over wie we herdenken. Dat is en blijft een discussie, waarvan de standpunten door de jaren heen zullen blijven veranderen. (..) De enige constante is dus dat we met zijn allen blijven herdenken. Stilstaan bij het leed dat anderen is aangedaan in het Koninkrijk der Nederlanden, is de factor die ons bindt. Wie jij als individu wil herdenken vanavond? Daarover ben je in gedachten helemaal zelf de baas.”