Wat U Zegt/De Kwestie
374392657
De Kwestie

’Minder werken? Dat wordt meer stress!’

Een werkweek van 30 uur – voor een voltijds salaris – klinkt als te mooi om waar te zijn. En wat te mooi klinkt om waar te zijn, is dat meestal ook. Het merendeel van de reageerders op De Kwestie van deze week zegt dan ook: minder werken geeft alleen maar meer stress.

Als wapen tegen de burn-outs, zo langzamerhand een van de belangrijkste werkgerelateerde aandoeningen, gaat een kortere werkweek dan ook niet werken, zo denken de meesten. Sterker nog, dat is typisch een wapen dat op de eigen voet is gericht, zegt Duin1963: „Minder stress door minder werken? Voor hetzelfde loon? Wie dit verzint heeft een nutteloos baantje en een baas zonder winstoogmerk. De realiteit is dit: minder uren op kantoor leiden tot meer werk thuis. Minder uren in de productiehal betekent meer productie per uur draaien. Dat leidt dus tot méér stress, omdat je nog meer moet produceren in een kortere tijd, dus nog meer burn-outs.”

"Het is een proefballon. Die met één prikje kapot is"

En dan de kosten. Linksom of rechtsom: iemand draait op voor de kosten. De werkgever moet meer mensen in dienst nemen. Bij gelijkblijvend salaris zijn die kosten voor de werkgever. Het alternatief is dat 30 uur werken ook minder salaris oplevert, anders kan het niet uit, denkt Ericldobber: „Het zal nooit gebeuren, om twee redenen. Op een enkele werkgever na zullen de meesten niet hetzelfde loon willen/kunnen betalen voor minder werkuren. En werknemers zullen een enorme loonsverlaging niet accepteren. Het is een proefballon. Die met één prikje kapot is.”

Habbekrats

Fayelara15 vindt eigenlijk hetzelfde: „Mensen die goed verdienen kunnen het zich misschien permitteren om minder te gaan werken. Dat geldt helaas niet voor de mensen met het minimumloon. Zij moeten nu al keihard werken voor een habbekrats. Van het minimumloon kom je vandaag de dag niet meer rond.”

De rekening bij de werkgever neerleggen dan maar? Ook kansloos, denkt Gertaafjevanderwiel: „Ik snap er echt niks meer van. Ze willen dat parttimers meer uren gaan maken. En nu moeten we allemaal naar een 30-urige werkweek met behoud van hetzelfde salaris. En dan verhogen wij nog steeds de pensioenleeftijd? Denken wij nu echt dat kleine bedrijven het hiermee eens kunnen zijn? De loonkosten klappen nu al tegen het plafond.”

Terug naar de aanleiding van het pleidooi van Piet Fortuin: minder stress, meer tijd voor andere dingen. Kan het werken? Wel, helemaal alleen staat de CNV-voorzitter niet. Tomtax is voorstander: „Een extra vrije dag is heerlijk en zeer bevorderlijk voor de kwaliteit van leven. Ik heb het jaren gedaan. Compenseren met wat langer werken op de andere dagen of wat minder loon is vanzelfsprekend.”

"Veel meer tijd om familie te bezoeken en te helpen, meer tijd om je eigen interesses en vaardigheden te verbeteren."

Obiwan98 is ook blij met minder werken: „Dit doe ik nu al een jaar. Wel voor minder loon helaas, maar het is het waard. Veel meer tijd om familie te bezoeken en te helpen, meer tijd om je eigen interesses en vaardigheden te verbeteren. De geldkwestie is altijd te compenseren door efficiënter met je geld om te gaan. Dit kost enige tijd en moeite, maar daar heb je dan ook meer tijd voor gekregen.”

Jack Holland denkt daarnaast dat de techniek ons gaat helpen: „Ik denk dat we door de verder oprukkende (IT-)technologie inderdaad een moment bereiken dat er in ieder geval een aantal beroepen flink zullen uitdunnen. Je ziet nu ook al robots in de zorg en ik denk dat dit alleen maar zal toenemen en steeds geavanceerder wordt. Al met al geloof ik dat, als de voortgang in de techniek zich voortzet, er uiteindelijk minder mensen nodig zijn. En het thuiswerken zal ook toenemen, dat zal ook betrouwbaarder gaan worden.”

Burn-out

Anderen denken dat het niet aan het aantal werkuren ligt dat meer mensen met een burn-out kampen. Sommigen hebben de 9-urige werkdag nog meegemaakt, of de 6-daagse werkweek: „En toen hoorde je nooit iemand over een burn-out!” Janvan75 ziet de relatie tussen werkduur en burn-outs in elk geval niet: „Als je niet tegen een 40-urige werkweek kan, kan je ook niet tegen een 32-urige week.”

Ook Brompot denkt dat het niet over het aantal uren gaat: „Als je vraagt waar mensen stress van krijgen, dan gaat het niet over het aantal uren, maar bijvoorbeeld ICT-systemen waar ze lang op moeten wachten en die niet handig werken. Dat is makkelijk op te lossen, net als andere bronnen van stress. Maak de werkomgeving weer aangenaam en mensen werken met alle plezier 40 uur of zelfs meer in de week.” Meer tijd voor andere zaken betekent niet vanzelf ook minder burn-outs, zegt ook Robo: „Van werken raakt niemand overspannen maar van het gedoe er omheen wel.”

"Burn-out is de nieuwe yuppenziekte die je krijgt als je te lam bent om op school al je best te doen"

Stemmer’55 heeft nagedacht over de financiële gevolgen van een 30-uurs economie: „Minder werken kán, maar dan moet men wel bereid zijn om onze rijkdom, welvaart, werk en lasten naar draagkracht, eerlijker te verdelen. Verlaag de lastendruk, door de eerste belastingschijf tot 20000 euro belastingvrij te maken. En schaf alle toeslagen, subsidies en aftrekposten af.”

En toch, zou minder werken dan echt niemand goed doen? DaHa: „Ik denk dat minder werken wel goed zou zijn voor mensen en maatschappij. Misschien dat mensen geestelijk en lichamelijk gezonder door het leven gaan. Ik denk daarbij aan de mensen die dag-in-dag-uit werk moeten verrichten enkel en alleen om de centen. Onderschat de aantallen niet! En als jij je werk wel leuk vindt, dan kun je meer aandacht aan kwaliteit geven en kun je creatief beter uit de voeten.”

De blijkbaar al wat oudere Karel 1955 is het daar grondig mee oneens: „Schei toch uit! Al die werknemers die met een burn-out kampen zijn van de laatste generatie en dan moet de nieuwe nog komen! Burn-out is de nieuwe yuppenziekte die je krijgt als je te lam bent om op school al je best te doen en er tot je 30ste over doet voor je gaat werken; omdat dit je op school al aangepraat wordt. Nu denken ze een toploon te krijgen als ze van school af komen en daar ook nog maar vier dagen voor hoeven te werken. En dat terwijl iedereen die van school komt nog niks echt kan.”

Tsja, zegt Teenentander. Dat is allemaal interessant, maar „kunnen we niet eerst even de echte problemen oplossen, in plaats van dit CNV-geleuter? Mijn buurvrouw staat al acht jaar op een wachtlijst voor een woning; om maar eens een voorbeeldje te geven.”