Klop op de deur pervers mechanisme

Tirannie is geen abstractie. De ’klop op de deur’ heeft in ons land echt bestaan, uitgevoerd door bezetters en collaborateurs, in een systeem waarin individuele rechten waren opgeheven door een inhumane en almachtige overheid. Er zijn altijd voldoende meelopers en uitvoerders te vinden, gedreven door machtswellust en wreedheid (of bij gebrek aan empathie of uit angst zelf uit huis te worden gesleurd), die bereid zijn de tirannie te dragen. In mijn familie volgde na de ’klop op de deur’ massamoord. Tachtig jaar geleden gebeurde dat allemaal, een zucht in historische termen, en daarna ontstond een rechtvaardig Nederland. Maar de gedachte aan tirannie kan ik niet onderdrukken als ik beelden zie van politiemannen die een kinderfeestje opbreken omdat een verrader een overtreding van de anderhalvemeterregel heeft gemeld. Ik bewonder politiemannen, besef terdege hoe lastig hun werk is, maar het ontgaat me waarom in een vliegtuig die regel niet hoeft te worden toegepast en bij kinderfeestjes wel. Willekeur Minister Grapperhaus is geen slechte man, maar ik kan niet verdragen dat hij toelaat dat boa’s een caféhouder een boete van 4000 euro opleggen omdat klanten de afstandsregel niet volgen. In onze coronatijden zijn die 4 mille voor zo’n ondernemer het verschil tussen leven en dood. Je proeft en ruikt de willekeur, en willekeur is een van de verschijningsvormen van tirannie. Ik ben dan ook sterk tegen maatregelen die ministers ongekende machten bieden. De aanleiding is begrenzing van de verspreiding van het virus, maar tijdelijke noodmaatregelen hebben de neiging permanent te worden. Ik kan er niet op vertrouwen dat Hugo de Jonge, ook al loopt hij op vrolijke schoenen, zijn mannen niet bij mij op de deur laat kloppen. Al jaren volg ik de Amerikaanse politiek op de voet. De oorlog van de Democraten, de universitaire wereld en de media – die daar één ideologisch blok vormen – tegen de vrijheid van meningsuiting van andersdenkenden is uitputtend en verwoestend. Tot de opkomst van sociale media hadden conservatieven en ’libertarians’ alleen de stencilmachine (in figuurlijke zin dan) tot hun beschikking om iets terug te zeggen, maar via internet heeft iedereen een stem. De conservatieve commentator Ben Shapiro heeft met zijn sociale media een breder publiekseffect dan The New York Times of de grote Amerikaanse omroepen. Dus proberen de progressieve beheerders van sociale media het internet te reguleren via het argument ’fakenieuws’ te willen voorkomen. Fakeberichten Twitter en Facebook censureren die zogenaamde fakeberichten. Er zijn inmiddels ontelbare voorbeelden van organisaties en individuen die niet gecensureerd worden omdat ze fakeberichten verspreiden maar omdat ze meningen verkondigen waarin verzet tegen progressieve ideologieën doorklinkt, en dat willen de toezichthouders bij de sociale media niet toestaan. Voor links geldt diversiteit alleen voor huidskleur en etniciteit, niet voor meningen, die dan ook gefilterd en gecensureerd moeten worden. De censuur treedt nu ook buiten de politieke arena op en heeft alle geledingen van de samenleving bereikt: universiteiten, bedrijven, overheden, media, letterlijk overal geven bestuurders ruimte aan de meest krankzinnige ideeën (’Schaf de politie af!’ ’Verdedig plunderingen!’) in de hoop dat de hysterici hen met rust laten. Een tweetje, een opmerking, een blik – in het huidige Amerika kan alles leiden tot de ’klop op de deur’: je wordt beschuldigd van het overtreden van taboes ten aanzien van ras, vrouwen, islam, transseksualiteit, en in een oogwenk verlies je je baan, je reputatie, je bestaansrecht. Je bedrijf wordt geboycot, adverteerders trekken zich terug, je verliest vrienden, hele sociale netwerken lossen op want iedereen is bang met jou te worden geassocieerd want jij bent racist, islamofoob, transfoob. Vijand Bekijk de driedelige documentaire (gratis online) van Mike Nayna over Bret Weinstein, een professor aan het vooruitstrevende Evergreen College in de staat Washington. Bij Evergreen keerde een groep activistische studenten zich tegen Weinstein. Het verwijt klonk dat hij racist was, ook al had hij zich nooit zo geuit. Waarom Weinstein? De studenten zochten een vijand, en Weinstein – een goedwillende progressieve professor die weigerde te buigen – werd het gezicht waarop ze hun hysterische revolutionaire driften konden botvieren. Wat zo ontnuchterend was bij Evergreen, was de karakterloze bereidheid van de bestuurders om te knielen voor leeghoofdig links activisme dat zich onkwetsbaar waant omdat het zegt te strijden onder het verheven antiracisme-vaandel. Het perverse mechanisme dat Weinsteins academische loopbaan verwoestte, komt nu in heel Amerika voor, en klopt ook bij ons op de deur. Van binnenuit werkt links aan de afbraak van de waarden van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring. Zonder Amerika is de vrije wereld verloren. Is dat wat links wil?