411052
Wat U Zegt

Lezersverhaal: merelverdriet

De natuur kan wreed zijn. Nu in het voorjaar moeten veel jonge dieren vechten om te overleven. Moeder Inge en haar dochter Nicky maakten een klein drama mee, dicht bij huis, met een nest jonge merels. Een ontroerend verhaal.

„Mijn dochter komt uit bed, zit omgedraaid op de bank en kijkt door het raam naar buiten. ‘Een vogeltje’, gilt ze en rent op blote voeten naar buiten. Op haar hurken, aait zij iets dat in het gras ligt. Ik loop ook naar buiten, pak de grootste trap die we hebben en roep: ‘ik zet hem wel terug in de boom’.

Haar handen heeft ze in een kommetje met daarin een kleine merel: ‘hij heeft een beetje bloed.’ Bij nadere inspectie is het vogeltje heel erg beschadigd. ‘Mam, er kwam een zwart witte vogel en die viel hem aan en die andere vogels gingen hem beschermen.’ ‘We kunnen niets meer voor hem doen lieverd,’ zeg ik terwijl de tranen over mijn wangen rollen en ik vouw mijn handen om die van haar. ‘Wij kunnen hem alleen nog maar liefde geven.’ Het vogeltje sterft in onze handen, wij leggen het in zacht toiletpapier en begraven het in de tuin. Diezelfde middag vinden we nog een mereltje en ook die wordt bij zijn broertje, of zusje begraven.

Ik schaamde me ergens voor mijn tranen. Huil ik om een vogeltje, terwijl er zo dichtbij mensen zijn zonder huis of haard, die zijn verdreven, beschoten of nog veel erger?

’s Nachts maken vader en moeder merel harde, verontrustende geluiden. Terwijl ik de volgende dag de dennenboom passeer, waarin het nest zich bevind, hoor ik nog een vogeltje piepen. De klimopbladeren duw ik aan de kant en een fel geel snaveltje opent zich. De kleine merel heeft honger en opeens begrijp ik waarom papa en mama merel steeds met wormpjes rond huppen. Het mereltje was niet veilig: poezen op de loer, eksters dichtbij en een nest wat leeg was geroofd.

Samen reden wij naar de vogelopvang De Bonte Piet. En ook al was het Hemelvaart er waren zeker zes vrijwilligers druk bezig: vogeltjes voeren, medicijnen toedienen, hokken schoonmaken en wij werden enthousiast rondgeleid.

Ontroerd gingen wij terug naar huis, zoveel goede mensen die belangeloos zoveel betekenen. ‘De subsidie is stopgezet, we moeten alles van donaties hebben,’ had de vriendelijke mevrouw gezegd. Nee, ik voelde mij niet gemanipuleerd, maar gemotiveerd om een financiële bijdrage te leveren. Hopende op een betere wereld, voor iedereen, groot én klein!”