430763
Wat U Zegt

’Onderwijzers stop toch met zaniken’

Dat vreselijke gezanik van al die (oud)onderwijscollega's dat ze het zo zwaar hebben. Stel je niet aan. Als het niet bevalt, ga dan iets anders doen. „Een goede leerkracht moet de gave van het woord hebben. Wie niet boeiend kan vertellen heeft in het onderwijs niets te zoeken”, stelt Arthur Opperman die tot 2005 voor de klas stond en het een verukkelijke baan noemt.

Arthur Opperman (onderwijzer, hoofdonderwijzer en leerkracht speciaal onderwijs, van 1970 tot 2005) schrijft:

"Begin gewoon met goed en ambachtelijk lesgeven. Stop met 'leuke dingen doen' en richt je op de kerntaken.Cognitief, creatief en vormend”, oppert Opperman.

„Het is een verrukkelijke baan: beginnen om half negen, iedere dag om half vier klaar, woensdagmiddag lekker vrij, lange vakanties”, somt hij op.

Over de nieuwe lichtingen leerkrachten is hij niet zo enthousiast. „Ze ontberen vooral opleiding en parate kennis, alsmede algemene ontwikkeling. Zij moeten dus alles voorbereiden en dat vreet tijd en kost oeverloos veel energie. Plus het vele vergaderen: proberen het iedereen naar de zin te maken.

Collega's die het verschil niet weten tussen 'schrijven' en 'stellen' en niet weten wat 'zinsontleding' is: hoe zijn die figuren ooit aan een onderwijsakte gekomen? Door hun gebrek aan ontwikkeling, kennis en scholing zijn jonge leerkrachten onzeker en dat straalt af op hun werk in de klas, de leerlingen en hun ouders. Die daar manipulatief gebruik van maken.

Wees als de Rijdende Rechter: dit is mijn uitspraak en daar zult u het mee moeten doen (bij advies keuze voortgezet onderwijs).”

Voor de ouders heeft Opperman ook een boodschap. „Lieve ouders, als u denkt dat u het beter weet, gaat uw gang maar val mij er niet mee lastig. Ik stond niet voor de klas om aardig gevonden te worden of om de kinderen aangenaam bezig te houden. Ze moesten bij mij leren.

Diverse oudleerlingen van mij schopten het tot hoogleraar aan een universiteit in of buiten Nederland. Dat is beslist niet alleen mijn verdienste, zeker niet, maar ik ben er wel trots op dat ik aan hun succes heb mogen meewerken. Zo, dat moest er even uit.”

Kunt u zich vinden in het betoog van deze lezer? We zijn benieuwd naar uw reactie.