Wat U Zegt/Columns
559109195
Columns

Kringen

De baard van de koning...

Er was eens, in een koninkrijk niet ver hier vandaan, een koning die zijn baard liet staan. Het gaf hem een uitstraling van importantie, al groeide de baard alleen tijdens de vakantie.

Buiten zijn eigen postcodegebied, ver weg van de persmuskiet, waande de koning zich onbespied en bracht niemand de baard in diskrediet.

Nooit was er ook maar één onderdaan die zag hoe de koning zijn baard liet staan. Wat groeide op des konings kin was alleen bedoeld voor de ogen van de koningin. Het was geen baard van kijk, daar heb je koning Raspoetin, maar…

Het was een begin.

Hadden de koning en koningin genoeg geaprès-skied of gewandeld op een Dolomiet dan was de vakantie voorbij en liet de koning zich weer zien aan de burgerij. Lag het volkslied weer in het verschiet, een bezoek aan het Waddengebied of een bijeenkomst over microkrediet? Dan zag je de baard niet.

Want was het tijd voor de eerste werkdag, volgde wat je noemt een ware kaalslag. Dan liep de koning naar de waterkraan en ging heel die baard eraan. Eerst de tondeuse op standje Danny Blind – de stoppels vormden een overgangsbewind – maar vervolgens nam hij gezwind afscheid van zijn vrind en verscheen hij ten tonele als een gladgeschoren kind.

Maar op een dag, niet zo heel lang gelee, kreeg de koning een idee. Een bezoek van de premier, een veteranendefilé of een soiree met een handelscomité? Een gala-, staats- of werkdiner, met makreelfilet, aardappelpuree en een glaasje Chardonnay? Of zelfs maar een kaassoufflé in een dorpscafé?

"Vrijverklaard met vakantiebaard"

Wat er ook gebeurt, de baard gaat met me mee. Hatsekiedee!

En zo, vijfenzeventig jaar na de Slag om de Schelde in Zeeland en West-Brabant, stond de koning aan de waterkant en vierde met zijn volk de bevrijding van Zuid-Nederland. Stiekem had hij zich die dag ook zelf vrijverklaard want daar stond hij, behaard met zijn vakantiebaard.

Het ganse kikkerland vond het maar frappant. Wat was er met de koning aan de hand? Hij was plotseling zo elegant, zo quasi-nonchalant. Hij kon warempel zo in een rockband. Het kwartje viel, al was het langzamerhand: kijk, de koning heeft een baard! Briljant!

Wat er toen gebeurde valt met geen pen te beschrijven. Het volk begon te kwetteren als een stel oude wijven. Sterrenkappers kirden het van de daken: de koning heeft haar op zijn kaken. Zo mooi oranje, de koning had eindelijk franje. Trendwatchers kwaakten dat de koninklijke kaken school zouden maken. Fashionista’s kregen een psychose van de koninklijke metamorfose.

Want zo is nu eenmaal de volksaard: al is de wereld een brandhaard waar het spook van de armoe rondwaart; al ben je bejaard en word je economisch afgekaart; al worden democratieën doodverklaard, om nog maar te zwijgen van de problemen in de burgerluchtvaart... Dagenlang werd maar over één ding geplukhaard.

Over de koning en zijn baard.

Moraal van dit verhaal: doe normaal. Wees zen.

De man heeft een baard.

Nou en?