Wat U Zegt/De Kwestie
684348259
De Kwestie

’Sinterklaas is een graaifeest geworden’

Het is waar: we verwennen onze kinderen met Sinterklaas met steeds meer en grotere cadeaus. Webwinkels draaien overuren, boeken records aan omzet, het kan niet op, zo lijkt het. Maar verwennen we onze kinderen daarmee te veel? Misschien wel, maar ach… waarom zou je het niet doen?

Volgens reageerder Jack Holland is het volstrekt verklaarbaar: de intrede van internet heeft iets wat al (te) groot was, alleen maar meer opgeblazen. „Als je het sec bekijkt dan kopen we al tientallen jaren heel veel. Alleen nu met internetplatforms (webwinkels, thuisbezorgen, etc.) is het een veelvoud. Dus dit is allemaal verklaarbaar. Bovendien, kinderen zijn ook niet gek. Die zitten ook de hele dag op hun smartphone te neuzen.”

Erbij horen

En daar wringt volgens DaHa ook – hoe toepasselijk - de schoen: „Ik denk dat een kind gelukkig is, als hij/zij het idee heeft net als de andere kinderen te zijn. Als de rest grote cadeaus krijgt, dan wil jij dat ook. Niet zozeer om het cadeau, maar om erbij te horen.”

"Kinderen worden niet zelden het hele jaar door tot in de grond verwend"

Dat zal best, maar zijn ze dan nog wel blij met hun presentjes van de goedheiligman? Het zij zo weet wel beter: „Na het openen van een cadeau zie je een blij gezicht waarvan je weet: ’Dat duurt maar vijf minuten.’ Toch kun je er zelf weer een week van nagenieten. Dus waarom niet? Als je er de middelen voor hebt…”

MarLou denkt daar anders over. Zij denkt dat kinderen de waarde van hun bezit niet meer inzien. „Bij gelegenheden weten we geen cadeaus meer te bedenken, omdat de huizen uitpuilen van speelgoed. Je ziet zelfs voortuinen vol liggen, zó weinig waarde wordt eraan gehecht (over opvoeding en verwennen gesproken). Kinderen worden niet zelden het hele jaar door tot in de grond verwend, vandaar ook dat de vreugde na het uitpakken maar van korte duur is en zuinig zijn met spullen tot de uitzonderingen behoort.”

Knutselen

Er zijn dus ook mensen die niet meer mee willen doen aan de race van ’almaar meer’. Ahjb: „Wij zijn als opa en oma gestopt met de Sinterklaas- en kerstcadeautjes. Met een verjaardag krijgen ze één gewenst, nuttig cadeau en een storting op hun spaarrekening voor later. In principe hebben ze alles al. Wij zijn meer van het creatieve. De kleinzoon met opa knutselen en solderen, oma met haar kleindochter achter de naaimachine. Elke keer weer een feestje.”

De vraag is natuurlijk ook of het nu wezenlijk anders is dan vroeger. Willemwriter denkt van wel: „In mijn kindertijd medio jaren vijftig waren er ook een wasmand en jutezak vol pakjes, dus qua aantal cadeautjes zal er niet veel verschil in zitten. Wel qua prijs, met een veel groter aanbod dan toen. Wij waren met weinig tevreden en putten ook genoegen uit liedjes, gedichten en niet te vergeten surprises. De hang bij cadeaus naar groot-groter-grootst was amper aanwezig. De commercie nam toen een meer onderschikte rol aan, het accent lag helemaal op het kinderfeest in die betekenis. Ik heb de indruk dat het in de loop der tijd in een graaifeest is ontaard.”

"Koop gerust tien kleine geschenken in plaats van één groot of duur"

En dat, denkt Edwin V_, kan alleen door de ouders worden veranderd: „Natuurlijk willen de kinderen zoveel mogelijk. Immers, de Sint heeft hele diepe zakken. Het is echter aan de ouders om een gezonde afweging te maken wat nu wel en niet gegeven kan worden. Niet te veel, maar ook niet te weinig.”

De schuld, als je daar al van kunt spreken, ligt dan ook niet bij de commercie, zegt Cappuccino: „Het zijn de mensen zelf die zich laten opjutten tot kopen, kopen en kopen.”

Kerstmis

En, zegt Berexstone, het is altijd al een commercieel feest geweest. Speelgoedfolders dateren inderdaad bepaald niet van de laatste jaren: „Erger is: Kerstmis wordt ook steeds populairder en ouders komen er niet meer mee weg door te stellen dat het of het een of het ander is. Kinderen willen het allebei. Lees: grote dure cadeaus...”

Dra_S, tenslotte, is het daarmee oneens: „Het gaat de kinderen vooral om veel presentjes: de spanning, het uitpakken. Dus koop gerust tien kleine geschenken in plaats van één groot of duur. De kids zijn er even blij mee. De kleintjes dan natuurlijk, maar de oudere kinderen ’geloven’ toch niet meer. Hen is dan ook goed uit te leggen waarom sommige kinderen heel dure cadeaus krijgen en zij minder dure.”