Nieuws/Wat U Zegt
85516152
Wat U Zegt

’Coronamaatregelen doorgeslagen’

Mij bekruipt steeds meer het gevoel dat de Covid-19 maatregelen van de Nederlandse, maar ook buitenlandse overheden aan het doorslaan zijn, schrijft Pieter Tijburg.

De balans is zoek tussen het effect van de maatregelen en de bijkomende effecten: het middel wordt erger dan de kwaal. Het doel van onderdrukken van Covid-19 wordt bijna ten koste van alles getracht te bereiken, terwijl we de controle over dit natuurgeweld al lang kwijt zijn.

Aan de ene kant: artsen die bepleiten om nog meer maatregelen te nemen omdat de ziekenhuizen overvol raken. Dat is begrijpelijk en de artsen hebben zelfs de plicht levens te redden.

Aan de andere kant: de maatschappij die zowel financieel, economisch, sociologisch, cultureel, maatschappelijk, qua onderwijs, maar ook medisch (denk aan uitgestelde operaties en doden die daarbij gaan vallen) totaal langdurig ontwricht wordt. Daar vallen, direct en indirect, óók doden, nu en straks.

Aan de ene kant: ja, onder normale omstandigheden moet het recht op zorg, wanneer nodig, kunnen worden geborgd. Maar er zijn geen normale tijden. Er is een virale oorlog gaande, en daarbij horen maatregelen die anders zijn. Elke legerarts kan beamen dat triage: wie behandel ik eerst en wie helemaal niet, onder moeilijke gevechtsomstandigheden, een dagelijkse praktijk is. Wij zijn in het Westen verwend: in Afrika is de leven-of-dood-vraag elke dag aan de orde.

Aan de andere kant: ook in oorlogsomstandigheden moet de maatschappij zo goed als mogelijk doordraaien, de mensen moeten leven, de productie en arbeidsprestaties moeten doorgaan, om de totale directe en indirect schade te beperken. Verlies van mensenlevens is dan een gegeven.

Ik gebruik nu een metafoor: we weten allemaal dat het onmogelijk is het aantal verkeersdoden tot nul te reduceren, zonder het verkeer gewoon helemaal plat te leggen. Welnu, ook bij Covid-19 moeten we accepteren dat er een zekere ondergrens is wat we wél en vooral wat we niet meer kunnen doen. Die grens is bereikt en overschreden.

De overheid moet nu het lef hebben te accepteren en vooral ook uit te spreken, dat ziekenhuizen de toeloop niet meer aankunnen, dat er misschien nog enige tientalen duizenden mensen extra zullen overlijden, maar dat de maatschappij weer kan proberen enigszins op te krabbelen.

Daarbij geholpen door versnelde vaccinatie, doelgerichte maatregelen rond brandhaarden i.p.v. generiek beleid.

Ik vrees echter dat de overheid en parlement vooral bestaan uit risicomijdende figuren, die nog nooit vuile handen hebben gemaakt en/of risicovolle beslissingen hebben moeten nemen om bijvoorbeeld hun bedrijf goed te kunnen leiden.

Het is echt gemakkelijk om de oren alleen te luisteren te leggen bij adviesinstanties zoals RIVM, OMT en anderen, die dezelfde risicomijdende instelling hebben.

Het resultaat zal zijn dat de druk op de ketel, door wanhopige ondernmers, zzp’ers, de culturele sector en noem ze maar op, zo groot wordt dat het deksel van de ketel zal springen en massaal de houding van de bevolking zal worden: overheid, u kunt de pot op... we luisteren niet meer.

Voor de goede orde: ik behoor óók tot een risicogroep, maar accepteer een mate van onvoorspelbaarheid en gevaar in deze tijd, waar we doorheen moeten... net als in een oorlog.

Pieter Tijburg, Wijk bij Duurstede